Berichten

Waarom afvallen niet lukt als je een probleemdenker bent. En hoe je een probleemoplosser wordt.

Laatst was er paniek in huis. Mijn oudste zoon van 14 jaar moest na twee weken vakantie weer paraat zijn bij zijn eerste coronaproof online geschiedenisles. Helaas leek het internet niet mee te werken. Dat bleek echter zijn laptop te zijn. Tergend tenenkrommend langzaam was hij. Echt zo’n laptop die je het liefst uit het raam wil smijten.

Hij vloekte, mopperde en zuchtte

En dat begrijp ik. Het is ook rete-irritant als je een deadline hebt en alles erop wijst dat je deze niet gaat halen. Misschien ben ik vergeten hoe ik was op mijn 14e, maar nu als ouder en coach, keek ik naar hem en zag totaal geen poging om het probleem op te lossen. Hij zat daar een beetje verslagen naar zijn laptop te staren en een partij te zuchten. Alsof hij hoopte dat de laptop als een wonder opeens zich van zijn beste kant zou laten zien.

Hij staarde besluiteloos naar zijn laptop

Bij mij begint er dan iets te knagen. Aan de ene kant wil ik hem helpen, het probleem voor hem oplossen. Ik kon zo drie oplossingen voor hem verzinnen. Aan de andere kant is het zíjn probleem en help ik hem niet als ik altijd zijn problemen voor hem oplos.

Ik kon uiteindelijk toch mijn mond niet houden en bood hem mijn laptop aan en opperde ook nog dat hij de laptop van zijn jongere broer kon gebruiken.

Gebrom en gemompel was zijn reactie en verder keek hij zuchtend naar het nog lege beeldscherm.

Wie wil je zijn?

Het gebrek aan actie begrijp ik niet. Het is zo tegengesteld aan mijn eigen gedrag. Mijn brein gaat altijd razendsnel op zoek naar een oplossing. Wat is wel mogelijk? Wat heb ik nodig? Hoe kan ik daar aan komen? Wie kan mij daarbij helpen?

Uiteindelijk bedacht ik dat hij het zelf maar moest uitzoeken en al weglopend gooide ik bovenstaande zin er spontaan uit: “Je bent óf het slachtoffer óf de probleemoplosser. Jij kiest!”

Kippenvel bedekte mijn armen

Dit is exact waar mijn klanten vaak tegenaan lopen! Precies zo! Wauw, wat een rake zin heb ik daar zojuist de wereld in geslingerd.

Soms staren mijn klanten me glazig aan als ik vraag wat er nog meer mogelijk is, als de meest voor de handliggende oplossing niet mogelijk is of niet blijkt te werken.

Wat heb je nodig? Wat belemmert je? Hoe kun je dit oplossen? Wat kun je nog meer bedenken?

Mijn klanten zijn probleemdenkers

Als er iets is waar mijn klanten echt goed in zijn is het piekeren over het probleem. En hoe dat zo gekomen is. En hoe lastig het is. En heel eerlijk, dat het ook best wel een beetje zielig is. Het valt ook allemaal niet mee. Elke keer weer gaat het mis. Elke keer vallen ze in dezelfde valkuil. Níets helpt. Níets werkt. Het is oneerlijk.

Helaas biedt deze uitzonderlijke probleemdenkvaardigheid geen uitzicht op een toekomst waarin je grip hebt op je gewicht.

Ik leer mijn klanten om een probleemoplosser te worden

Het heeft geen zin om eindeloos in gedachtencirkels over het probleem na te denken. Dat lost niets op. Sterker nog, je geeft het probleem aandacht, waardoor het alleen maar zwaarder op je schouders drukt. Het in problemen denken kost ook megaveel energie. Zonde!

Als je die energie nou eens steekt in het nadenken over en het uitvoeren van de oplossing! Dan gaat jouw wereld er echt anders uit zien.

Wees creatief en verwacht niet dat de eerste de beste poging dé oplossing is. Soms moet je wel 5 of 10 verschillende dingen uitproberen om de oplossing te vinden. En dat is oké als jij het oké vindt.

Elke mislukte poging geeft waardevolle informatie

Je bent weer een stapje dichter bij de daadwerkelijke oplossing. Blijf in actie, laat je inspireren door anderen en het allerbelangrijkste, blijf weg bij het probleem. Zodra je merkt dat je gedachten weer vooral om het probleem blijven draaien, stop je hier bewust mee en richt je je op de oplossing. Vraag jezelf hardop af: “Oké, wat kan ik nú doen? Wat kan ik nu wél doen?”

Go for it!

 

PS: Kom je er niet in je eentje uit omdat je eigenlijk nooit zo’n creatieve probleemoplosser geweest bent? Of los je juist creatief problemen op, maar niet als het op afvallen, gezonde keuzes maken, gemotiveerd blijven of je nieuwe gewicht behouden aankomt? Vraag dan een gratis Waarom val ik niet af – Analyse, dan kijk ik even met je mee en krijg je minimaal twee praktische tips of inzichten waarmee jij stappen richting de oplossing zet!

5 redenen om NU al met coronakilo’s af te rekenen

Af en toe ontstaan er spontaan nieuwe woorden en ik vermoed dat de Dikke Van Dale binnenkort wordt uitgebreid met een nieuw woord. Mijn tijdlijnen op social media staan vol met berichten over coronakilo’s.

‘Coronakilo’ (het/de; o en m; meervoud onveranderlijk of coronakilo’s; verkleinwoord coronakilootje) 1. Het extra lichaamsgewicht dat men in het jaar 2020 zwaarder is geworden in de periode dat het coronavirus, ook wel COVID-19, zich over de wereld verspreidde. “Mijn weegschaal confronteert mij met vijf coronakilo’s.”

Tot oktober 2019 was nog niemand zich bewust van het coronavirus. Misschien bestond het virus zelfs nog niet eens (voor mensen) en leefden we ons vertrouwde leven. Nu ik dit schrijf is het april 2020 en de wereld staat er bizar anders voor. De wereld zal voorlopig niet (en misschien wel nooit) meer hetzelfde zijn.

De aankoop van tondeuses en friteuses bereikt een hoogtepunt

Corona en het verplicht moeten thuis zitten doet iets met ons. Tijdens het hamsteren in de beginfase van corona vielen mij niet alleen de lege schappen van de toiletrollen op, maar ook de lege vakken van de kratten bier en de chips. Gisteren stond er op een nieuwsapp dat de online aankoop van tondeuses én friteuses nog nooit zo hoog geweest is. Serieus! Het stond er echt. Friteuses! Alsof we allemaal massaal kroketten en frites gaan bakken.

De reacties onder de berichten over coronakilo’s op Facebook- en Instagram geven mij lichte buikpijn en een beklemmend gevoel rond mijn borst. En niet omdat het zoveel leuker en gaver is bij anderen, maar om de naïviteit van de schrijvers. De berichten gaan over coronakilo’s die erbij komen in deze periode waarin we aanzienlijk meer binnen zitten en minder bewegen en uit verveling of angst en stress meer en misschien nog wel lekkerder eten dan voorheen.

Wachten tot je een ons … eh… 90 kilo weegt

“Ja, ik heb er ook last van. Als het voorbij is, ga ik er weer flink tegenaan.” “Bij mij ook coronakilo’s. Ik heb er voor nu maar even vrede mee en als de sportschool weer opengaat zal het wel weer goed komen.” Mijn vingers jeuken bij dit soort reacties onder de berichten over coronakilo’s. Ik krijg het benauwd en voel zelfs boosheid opborrelen. Zoveel herkenning en bevestiging, maar zo weinig actie.

Niemand die eens over zijn kin wrijft en zich afvraagt hoe verstandig deze gelaten houding is. Wachten met actie tot het voorbij is? Wie weet hoe lang we nog vast zitten in deze bizarre werkelijkheid? Wie weet hoeveel kilo’s vet er langzaam bijkomen tot het coronavirus overgewaaid is? Je doet jezelf en je zeker je lichaam ernstig tekort als je in dit verhaal blijft geloven. Het gezegde ‘wachten tot je een ons weegt’ gaat in dit geval niet op. Integendeel!

Vijf gevolgen van coronakilo’s

Een paar kilo in korte tijd aankomen lijkt onschuldig, maar is het niet. Ik neem je mee in vijf belangrijke zaken die gebeuren in jouw brein en lichaam als je geen actie onderneemt.

1. Je traint jouw brein om beter te worden in snacken en snaaien

Je wordt beter in alles wat je vaker doet. Hoe vaker jij onder stressvolle, verveelde of emotionele omstandigheden iets lekkers en ongezonds eet, hoe beter je hierin wordt. Je slijt dit gedrag steeds weer een beetje dieper in en het automatische programma wordt steeds sterker. Hoe langer jij wacht met hier een stokje voor steken, hoe sterker het programma wordt. Hoe sterker het programma hoe moeilijker het is om het ongezonde gedrag te vervangen door gewenst nieuw gezond gedrag!

2. Je gelooft je eigen smoesjes en mindfucks steeds meer

Hoe vaker jij verhalen tegen jezelf ophangt dat het nu niet mogelijk is om te sporten, dat het oké is dat je jezelf nu verwent, dat je als alles normaal is weer aan de slag gaat, hoe meer je dat gelooft. Het zijn overduidelijke mindfucks als je oprecht en eerlijk naar jezelf, je gedachten en je gedrag kijkt. Het komt je brein stiekem allemaal wel goed uit. Heerlijk dat binnen de comfortzone blijven en dingen op de automatische piloot doen. Alles om maar energie te besparen!

3. Je krijgt meer vet en minder spieren

Door het minder bewegen zal je lichaam spierweefsel afbreken. Spieren gebruiken best veel energie en waarom zou je in spierweefsel investeren als het niet gebruikt wordt? Hoppa, weg ermee.

Minder spierweefsel betekent dat er minder energie verbruikt wordt. Je stopt energie in je lichaam middels voeding en dranken. Van deze binnenkomende energie is minder nodig dan voorheen. Alles wat teveel is wordt opgeslagen in de vorm van vet. En reken er maar op dat, als jij hetzelfde blijft eten als voorheen of nu dus zelfs meer omdat het allemaal zo anders is en je jezelf en je kinderen best een beetje mag verwennen, er méér energie binnenkomt dan anders. Een ophoping van vet is het gevolg. Dat raak je niet zomaar even kwijt, want vet is een kostbaar goedje voor je lijf.

4. Je immuunsysteem raakt overbelast

Meer vet betekent een verschuiving in jouw hormoonproductie. Er worden meer hormonen geproduceerd die voor een constante aanmaak zorgen van ontstekingsstofjes. Dat is een enorme belasting voor het immuunsysteem, waardoor het minder effectief en efficiënt reageert als er een virus of bacterie langskomt. Dus stel dat je bij dit virus er nog goed vanaf komt, hoe zit het dan bij een volgend virus? Daarnaast wordt de kans op het krijgen van overgewichtgerelateerde ziekten verhoogd. Denk aan hoge bloeddruk, hart- en vaatziekten, diabetestype 2 en kanker.

5. De kiloberg wordt hoger, je vertrouwen in je volgende afvalpoging kleiner

Als ik iets van mijn klanten weet dat is het wel dat ze enorm opzien tegen de berg overtollige kilo’s die voor hen ligt. Mocht je nu nog geen overgewicht hebben en drie coronakilo’s erbij krijgen, dan zul je deze er relatief eenvoudig weer af krijgen. Ik begrijp dat je je niet druk maakt om die paar coronakilo’s.

Het ligt anders als je al overgewicht had vóór de coronaperiode. Misschien waren die kilo’s al een doorn in je oog en heb je al tig pogingen ondernomen om af te rekenen met die irritante vetkwabben die boven je spijkerbroek uitpuilen. Helaas bleven de kilo’s terugkomen, soms zelfs met rente en nu komen daar nog coronakilo’s bij! De berg aan kilo’s die opdoemt is niet grappig meer. Uit zelfbescherming gooit je brein er een paar mindfucks tegenaan: “Komt wel als het leven weer normaal is.” Maar de vraag is of je dan nog durft. Of je dan de moed nog kunt opbrengen. De angst fluistert zacht in je oor en de twijfel schiet fel door je heen. Hoe ga je dat in hemelsnaam voor elkaar krijgen?

Welke gevolgen hebben coronakilo’s nog meer voor jou?

Uiteraard kan ik deze lijst nog veel langer maken, maar dat laat ik aan jou over. Jij kunt voor jezelf nog veel beter bepalen wat de gevolgen zijn als je wacht met ingrijpen. Als je je kop in het zand blijft steken. Denk maar aan je energie, je humeur, je conditie, je zin om dingen te ondernemen, je zelfvertrouwen, het voorbeeld dat je aan je kinderen geeft, de relatie met jezelf, je partner en je kinderen, je werk, je kledingkast, je gezondheid, je toekomst etc.

Neem hier even de tijd voor en kijk heel eerlijk en met een open mind naar de gevolgen van extra coronakilo’s. Laat het maar eens goed doordringen. Hoeveel simpeler en fijner kan je leven zijn als je NU actie onderneemt?

Wel of niet aan de slag, het is allemaal prima, mits…

Weet dat het oké is om niets aan de coronakilo’s te doen. Maar alleen als jij er écht 100% oké mee bent en dat het uitblijven van actie niet beslist wordt door jouw oerbrein in plaats van jouw denkende brein. Ik weet dat jouw oerbrein, puur uit zelfbescherming en gemak, jou heel ongemerkt en overtuigend een rad voor ogen kan draaien en jou wijsmaakt dat dit nu niet het juiste moment is. Het is aan jou om te onderzoeken welk breindeel aan het roer staat en de beslissingen neemt.

Heb je geen idee welk breindeel beslist of lukt het afvallen niet in je eentje in deze bizarre en hectische tijd? (Wat ik me zomaar kan voorstellen met je kinderen over de vloer, thuiswerk, zorgen om en voor mensen om je heen en de angst voor de toekomst.) Laten we dan samen, gratis en geheel vrijblijvend, in een half uurtje onderzoeken waar jij tegenaan loopt en wat jij nodig hebt om kleine en eenvoudige acties te doen om coronakilo’s te voorkomen en er misschien zelfs een paar te laten verdwijnen. Vraag even die gratis Waarom val ik niet af – analyse aan.

Ik wens je veel geluk en gezondheid toe voor de komende tijd.

Annoesjka

 

PS: Heb je vragen? Let me know via een mail naar info@annscoaching.nl. Enneh, #blijfthuis.

Wat als negatieve gedachten het afvallen belemmeren?

“Ook al wil ik het niet, ik merk dat mijn gedachten toch veel met het negatieve bezig zijn. Je hebt me al zoveel tips gegeven om me vooral te focussen op dingen die wel goed gaan. Maar het lukt me niet.” Ik kijk haar via mijn laptopcamera recht in de ogen aan en voel haar pijn en twijfel. Deze lieve klant heeft het moeilijk. Ze wil zo graag afvallen en verandering, maar de negatieve gedachten blijven opborrelen en zorgen ervoor dat er geen vertrouwen is.

Negatief denken is niet nieuw voor haar. Ik loop al een tijdje met haar mee op haar afvalreis en zie haar ups en downs. Ze zit nu in een flinke down.

Jouw brein smult van negatieve gedachten

Het is niet zo vreemd dat het brein van mijn klant voortdurend richting het negatieve gaat. Dat het zwaar en ingewikkeld voelt en dat veel energie opgaat aan denken over de dingen die niet goed of perfect gaan.

Zo is jouw en ook mijn brein geprogrammeerd. Om te overleven moet het ‘afwijkende’ opvallen. De vijand in de vorm van een roofdier of buurstam moet in de verte tussen de schaduwen van de bomen en struiken de aandacht trekken. Je moet tussen al de eetbare planten de giftige eruit kunnen filteren. Jouw brein is getraind om gevaar op te merken en heeft helemaal niets aan positieve informatie. Het is zinloos om daarmee bezig te zijn, dus zijn we niet gewend om hiermee bezig te zijn.

Dat je de vierde keer vergat de trap te nemen in plaats van de lift, maar dit dus wel degelijk drie keer hebt gedaan, is niet belangrijk. Het feit dat je maar liefst vijf keer ‘nee’ hebt gezegd tegen al het lekkers dat je vandaag werd aangeboden, voordat je overstag ging voor die appeltaartpunt, is je totaal niet bij gebleven. Je baalt vreselijk van jezelf omdat je potverdorie wéér gezwicht bent terwijl je het jezelf nog zó had voorgenomen om niets te nemen. Ook vergeet je voor het gemak dat je dit keer wél had opgemerkt dat je moe was en daarom toch weer de bodem van de zak chips geraakt hebt.

Goed nieuws is saai

Jouw brein is zó gefocust op het negatieve, op hetgeen dat mis gaat en niet volgens jouw plan verloopt, dat alle tientallen keren dat het wél goed gaat totaal niet opvallen.

Kijk maar eens naar het nieuws. Negen van de tien berichten gaat het over iets ergs dat ergens in de wereld gebeurt. De roddelbladen schrijven vooral over alle ‘stiekeme’ dingen die ‘onze’ BN-ers gedaan hebben. Dat zijn de dingen die ons brein boeiend vindt. Want stel nou eens dat er alleen maar verhalen in staan in de trant van Willem Alexander vertrekt om 8.00 uur stipt naar zijn werkkamer. Om 12.00 uur eet hij smakelijk zijn door Maxima klaargemaakte volkoren boterhammen met kaas en reepjes paprika, waarna hij een kwartiertje door de paleistuin wandelt. Hij sluit zijn werkdag om 16.40 uur tevreden af, omdat hij toch maar weer drie ‘to do’s’ van zijn lijstje heeft kunnen afstrepen.

“Gaap”. Alleen het schrijven van deze passage trekt alle energie uit mijn systeem. SAAI! Ons brein wil iets te doen hebben. Het wil geëntertaind worden. Het wil ACTIE.

Er gaan meer dingen goed dan fout

Als je naar de werkelijkheid kijkt zijn er véél meer positieve dan negatieve dingen. Er zijn ontzettend veel momenten dat alles z’n gangetje en oké gaat. Maar het valt niet op. Het is zo oninteressant in het kader van overleven dat het gewoon niet opgepikt wordt door jouw brein.

Wij mensen leren zelden via onze opvoeding of school om ons bewust te zijn van de vele positieve dingen in ons leven. Helaas kom je soms in je leven op het punt dat de focus op het negatieve je opbreekt en jou belemmert om iets te bereiken. Afvallen en op dat gewicht blijven, zoals in het geval van mijn dappere klant. Ze is in het VIP jaartraject gestapt omdat ze echt heel graag wil afvallen en erachter kwam dat dit zonder hulp niet mogelijk was. Zolang zij echter in deze negatieve mindset blijft, zal zij er een zware dobber aan houden. Haar hele afvalproces blijft enorm groot en zwaar voelen. Wat weer voor sabotagepogingen van haar brein zorgt omdat het brein zich nou eenmaal fijn en prettig wil voelen. Dat hele afvalgebeuren is maar niets, het moet maar snel weer normaal worden!

Train jezelf in het opmerken van het positieve

Je kunt de focus op het negatieve alleen maar doorbreken door jezelf te trainen om ook naar het positieve te kijken. En ja, dit is echt trainen! Zoals spierballen kweken niet vanzelf gaat door erover te denken of te praten, zo leer je ook niet je bewust te zijn van alle positieve dingen in jouw leven door het te willen. Dit vraagt inzet, oefening en commitment. En heel veel herhaling!

Start jouw training door vanaf nu elke dag 5 positieve dingen op te schrijven. Door het op te schrijven dwing je jouw brein om hier nog bewuster mee om te gaan. (Hier bestaan ook leuke apps voor, zoals Gratitude.)

In het begin kan het als een struggle voelen en kost het je misschien veel moeite om er vijf te bedenken. Dit is oké. Het is namelijk nogal een omschakeling waar je even aan mag wennen. Vertrouw er maar op dat het net zo gaat als dat je overweegt om een nieuwe auto te kopen en je ineens overal diezelfde auto (in jouw favoriete kleur zelfs!) voorbij ziet rijden. Of je wilt een nieuwe liefde vinden wat niet lukt, maar je ziet jezelf steeds weer geconfronteerd met een wereld vol verliefde stellen. Grrr, zij wel!

Na een week of twee weken daag je jezelf uit om 10 dingen op te schrijven. En nog later kun je het uitbreiden naar 10 dingen per dagdeel. Het zal steeds makkelijker gaan, want als de focus eenmaal verlegd is, dan begrijp je niet eens meer dat deze dingen je nooit eerder opvielen. Het is toch zó duidelijk!

Kom je niet verder dan steeds weer dezelfde 5 dingen?

Vraag dan eens een vriendin om met je te sparren aan het eind van de dag. Laat haar lekker doorvragen. Of neem gerust contact op met mij door een mail te sturen naar info@annscoaching.nl of vraag een gratis Waarom val ik niet af – analyse aan.

Ook ik was geen ster in het positieve opmerken, maar het lukt me steeds beter. Dus als ik het kan, is er serieus ook hoop voor jou. Alleen heb je misschien net even een zetje nodig en dat geef ik met plezier.

Zo zagen de eetbuien die mij naar 107,7 kilo brachten eruit

Al een paar weken roept er weer van alles uit de kast. Ken je dat gevoel? Dat je weet dat er iets in huis is, waar je nú zin in hebt? Of straks, als je thuis komt?

Wat vervelender voelt is dat ik er te vaak aan toegeef dan gezond voor mij is. Ik zie zelfs de weegschaalcijfers licht oplopen. En dat alles bij elkaar vind ik rete irritant. Sorry voor mijn woordkeuze, maar het is gewoon exact wat het is. Als jij eet- of gewichtsproblematiek kent, dan weet je over welk gevoel ik het heb. Mijn oude patronen dringen zich naar boven en dat terwijl ik ze maanden, nee jaren, onder controle had.

Hoe ik die 107,7 kilo op de weegschaal zelf creëerde

Ja, dat deed ik zelf en dat gebeurt natuurlijk niet van de één op de andere dag. Dat gebeurt in fases. Sluipend en langzaam lijkt het alsof die kilo’s er vanzelf aankomen. Mijn grens verschoof steeds meer. “Zolang het maar onder de 90 kilo blijft.” Ik moest wel, want het alternatief was dat ik echt mezelf doodongelukkig zou voelen.

Voedingsdeskundige als kindNatuurlijk komen die kilo’s er niet vanzelf aan. Ik heb ze er zelf aangegeten. Allemaal. Alle extra, zeg 45 kilo, voor mijn volwassen ik. In mijn kindertijd begon het echter al. Ik at stiekem. In het begin waarschijnlijk nog relatief onschuldige hoeveelheden, dat kan ik me niet meer zo goed herinneren. Met mijn vinger een flinke lik uit de pindakaaspot. Een koekje of twee uit de koekjespot. Wat extra snoepjes of plakjes vleeswaren. Natuurlijk stiekem, als niemand keek. Want ik wist, hoe jong ik was, dat het niet normaal was. En dat ik ervoor op mijn kop zou krijgen.

Ik kreeg dat stiekem eten steeds beter onder de knie

Het grappige van gedrag is dat hoe vaker je iets doet, hoe beter je erin wordt. Dat geldt niet alleen voor leren lopen, schrijven, koken, gezonde recepten zoeken, maar blijkbaar ook voor gedrag dat schadelijk voor je lichaam en zelfvertrouwen is. Ik werd steeds beter in stiekem eten en begreep mezelf steeds minder. Ik neem je mee naar mijn kind- en tienertijd, dan begrijp je wat ik bedoel.

Ik leerde bijvoorbeeld beter kansen zien om stiekem te eten en werd meteen ook steeds sneller in het uitvoeren dat die activiteit. Over twee vliegen in één klap gesproken hè?

Mijn moeder was even boven? Ik sprintte naar de kast met zoet broodbeleg en zat met het pak hagelslag aan mijn mond. Mijn zus moest naar de wc? Een flinke graai in de koekjespot was een feit. De tijd was eigenlijk te kort om echt te genieten van het lekkers, want ik moest wel weer terug zijn op mijn oorspronkelijk plek én een volle kauwende mond zou natuurlijk opvallen. Dus supersnel kauwen en grote brokken doorslikken kreeg ik ook al snel onder de knie.

Vaardigheden die ook in de rest van mijn leven goed van pas komen

Dan is er het probleem dat het verdwijnen van voedsel niet ontdekt mag worden. Daarvoor moet je kunnen maat houden, heb je een goed ontwikkeld ruimtelijk inzicht nodig en een berg aan mensenkennis. Het was natuurlijk niet de bedoeling dat mijn gesnaai zou opvallen, maar ja, de koek-, snoep-, chocoladepasta-, pindakaas-, Bebogeenpotten (ken je dat nog??) werden steeds leger, evenals de pakken vlokken en chips- en notenzakken.

De kunst is om te kunnen inschatten hoeveel er gemist kan worden. Daarvoor moet je de mensen van de plaats delict goed kennen. In dit geval mijn moeder. Hoe scherp kijkt ze? Hoe goed is haar geheugen? Zou ze nog weten welke chips- en notenzakken ze de afgelopen weken had gekocht? Zou ze er eentje missen? Had ze goed opgelet toen ze deze geopende zak weer terug stopte en zou ze dat volgende week zaterdag, (ons bakje chips moment tijdens Baywatch of de Honeymoonquiz) nog weten? Ik gaf haar niet veel credits, want ik heb volgens mij best risico’s genomen door hele zakken te laten verdwijnen. Ik heb er nooit iets over gehoord. Helaas kan ik niet navragen of ze het wist, aangezien ze in januari 2013 overleden is.

De skills sluipen, muisstil een tas vol chips- en notenzakken pakken uit de kelder onder de trap en deze zodanig plaatsen op de grond dat je bij voorkeur zonder geluid de zakken uit de tas haalt, opent en er iets uithaalt en dan nog zonder gekraak snel opeten tot de juiste hoeveelheid dat gemist kan worden en uiteraard dan ook weer het zodanig terugplaatsen alsof er niets gebeurt is, zijn onmisbaar als je stiekem wilt kunnen eten, terwijl er mensen in hetzelfde huis, maar in andere kamers, zijn. Nou, ik kan je zeggen dat er heel wat zweetdruppels langs mijn gezicht dropen, maar niet van het sporten.

Culinaire hoogstandjes

Als ik meer tijd had dan ging ik helemaal los en ontwikkelde ik mijn smaakpapillen door steeds beter te kunnen combineren. Hartig met zoet, zoet met zoet, zoet met hartig. Denk aan een ‘speculaasjesburger’ met een laag pindakaas ertussen. Al een genot op zich. Maar daarbovenop ook nog een laag jam en / of chocoladepasta mét hagelslag? Mjam mjam. Ook heerlijk in combinatie met een aantal plakken kaas of salami. En dan maakt het niet eens uit hoe belegen de kaas is.

Ik koos niet alleen maar ongezond hoor. Je mag niet helemaal een verkeerd beeld van mij krijgen. Een appel nam ik ook wel eens. Elke partje smeerde ik dan in met vruchtenjam. Echt, moet je ook eens proberen!

Niemand mocht weten hoe ongelukkig ik eigenlijk was

Doen alsof er niets aan de hand is, alsof alles normaal en helemaal prima is (intussen hopend dat niemand mijn adem zou oppikken want hé, die tijgerborrelnoten, hebben toch een bepaalde kruidenmix van knoflook- en uipoeder) was een andere vaardigheid die toen en in mijn latere leven goed van pas kwam. Ik viel met mijn overgewicht in elke fase van mijn leven natuurlijk op tussen mijn leeftijdsgenoten. Niemand mocht weten welk probleem ik had. Ik schaamde me namelijk kapot. Voor mijn megalijf met vetrollen, voor de opmerkingen die ik naar mijn hoofd kreeg, maar ook voor mijn bizarre eetgedrag. Niemand mocht weten hoe onzeker ik me voelde of hoe rot en verdrietig ik vaak was.

Ik nam me elke keer weer voor dat het stiekeme gesnaai de laatste keer was, dat ik ermee moest stoppen. Ik schreef mijn eigen dieetplannen uit. De ene keer geen tussendoortjes meer, de andere keer zou ik het laten bij alleen één droog biscuitje. Maar al die plannen maakten geen reet uit, want hoppa, zodra de kust veilig was, schoot mijn brein in het patroon ‘Yes! Het huis is voor mij alleen. Wat ga ik nu eten?’ stand.

Oude patronen verdwijnen nooit helemaal

Om op het begin weer terug te komen, er roept nu weer van alles uit de kast. Mijn oude ‘stiekem snaaien’ patroon is naar boven gekropen en door er een paar keer aan toe te geven heb ik het versterkt. Zakken chips heb ik niet in huis, maar wel gezonde ongebrande noten, kokossnippers, rozijnen, pindakaas en noten- en pittenpasta’s. Maar veel van gezond is ongezond.

In het huis van mijn vriend heb ik het nog moeilijker, want daar staan wel drie soorten hagelslag en twee soorten chocoladepasta, naast de pot pindakaas en jam. (Kleine correctie, zie foto bovenaan. Sinds vandaag zie ik vijf (!) soorten hagelslag, hoeveel keuze heeft een mens nodig?? 😱 Maar hé, gelukkig is er nog maar één soort chocoladepasta omdat ik vorige week het laatste restje eruit gelepeld had.)

Het ging toch zo goed?

Hoe kom ik in mijn oude valkuil terecht vraag jij je misschien af? Dat hangt samen met allerlei fysieke, mentale en breinfactoren als stress, slechte slaapkwaliteit, onwelkome emoties, onbewuste overtuigingen en angsten (of eigenlijk ben ik me van die laatste deels wel bewust, maar veranderen is nog een uitdaging), onhandige mindset, mijn doel uit het oog verliezen, doordenderen, weinig naar buiten, weinig beweging en minder gezonde voedingskeuzes etc. Ja, ook bij mij. Ik ben net zoveel mens als jij.

Voorkom dat je blijft hangen in de waarom vraag, schuif door naar de oplossing

Maar eigenlijk is het waarom niet zo belangrijk. Het is belangrijker dat ik actie onderneem om het tij te keren. Vroeger kraakte ik mijn hoofd over het ‘waarom’ en vond ik mezelf afwisselend zielig, stom en zwak.

Tegenwoordig weet ik dat dit totaal niet helpend is. Integendeel. Het versterkt juist jouw valkuilgedrag en je gelooft steeds meer dat jij een slachtoffer van jouw eigen omstandigheden bent. Dat je er niets aan kunt doen en dat het niet te fixen valt. Je hebt tenslotte vele mislukte afval- en dieetpogingen als bewijs.

En dat is de grootste bullshit die er bestaat!

Het kan anders (dat weet ik uit ervaring) dus moet je door naar wat wél kan en wat wél mogelijk is. Door naar de oplossing en stoppen met jezelf zielig of zwak vinden. Voor mij geldt dat evengoed. Ik ben al begonnen om een aantal verleidingen uit mijn huis te halen. Zo heb ik de zonnebloemenpittenpasta gewoon in de groene kliko gegooid. Zonde, I know. Maar ik vond het ook zonde als het klakkeloos zou verdwijnen in mijn lijf.

Ik kom er niet onderuit om samen met mijn vriend (die ik nog niet eens twee jaar ken) een slimme oplossing te vinden voor de verleidingen in zijn huis. Ja, dat vind ik eng. Kan hij mijn eetprobleemgedrag begrijpen? Snapt hij hoe serieus en kwetsbaar dit voor mij is? Wat zal hij wel niet van mij denken? Vindt hij me dan nog wel leuk of vindt hij me zwak (zoals ik eigenlijk zelf vind)? Wil hij wel meewerken aan een aanpassing voor mij, het is tenslotte zijn huis? etc. En toch moet ik dit voor mezelf doen, want ik wil nóóit meer naar die 107,7 kilo.

Pak het anders aan en doe het niet alleen

Als jij de juiste actie onderneemt en bezig gaat met die dingen die ervoor zorgen dat jouw lichaam en brein krijgen wat ze nodig hebben, dan maak jij andere keuzes en voel jij je een ander mens. Vergis je niet. Jouw gedrag veranderen heeft niet alleen invloed op jou. Als jij een ander mens bent heeft dit gevolgen voor alle mensen om je heen. Denk maar eens aan de relatie met je partner, je kinderen en vriendinnen. En wat zou iets meer energie en zelfvertrouwen betekenen voor je werk en de dingen die je steeds maar niet doet, omdat je ze (onbewust) niet durft of fysiek gezien niet kunt?

Heb je geen idee wat de juiste actie is, waar je moet beginnen, wat precies jouw probleem is of hoe je het anders kan doen dan voorheen? Maak gebruik van mijn kennis en ervaring en vraag gratis en geheel vrijblijvend een Waarom val ik niet af – analyse ter waarde van € 45 aan. Tijdens dit online gesprek van ca. 45 minuten kijk met je mee waar jij tegenaan loopt en geef ik minimaal twee tips en/of inzichten in wat jij nodig hebt om te stoppen met diëten, wél af te vallen en grip te krijgen op je gewicht en gedrag.

Go for it!

Hartelijke groet,

Annoesjka

 

PS: Doen hoor, die gratis analyse aanvragen. Want ook jij bent, net als ik, geen slachtoffer van jouw eigen lichaam, brein of omstandigheden!

Kun je het je permitteren om níet te aan de slag te gaan met je gewicht?

Januari is bij uitstek dé maand om te starten met afvallen en met gezonder leven. Ik weet nog heel helder dat ik talloze keren met goede voornemens rondliep eind december. “Op 1 januari gaat het roer om. Dan wordt alles anders, want het kan zo niet langer. Ik ga gezonder eten en niet meer snoepen. Dat gevreet is nu klaar. Geen tussendoortjes meer, geen pakken koek en zakken chips achterover duwen, geen pindakaas- of chocoladepastapot leeglepelen. Alleen de gewone maaltijden. Super simpel, zo leek het eigenlijk elke 1 januari weer. De enige keer dat ik succesvol was, bleek toen ik dit soort rigoureuze plannen eindelijk losliet.

Angst

Ik weet dat veel mensen overwegen om in te stappen in één van mijn trajecten. Bijvoorbeeld in mijn online programma 8 weken met Ann, maar als ik diep in hun hart kijk, is hun wens instappen in mijn VIP jaartraject. Misschien herken jij dat ook?

Je leest mijn blogs, je volgt mijn social media avonturen, je ziet dat het mij gelukt is om in mijn eentje zonder externe hulp(middelen) 45 kilo af te vallen. Je weet dus dat het theoretisch mogelijk is en je knikt hardgrondig JA als je jezelf weer herkent in wat ik vertel in mijn video’s en verhalen.

En toch stap je niet in. Je durft de drempel niet over.

Angst staat in de weg. Angst dat je opnieuw faalt. Angst dat je het niet redt. Angst voor teleurstelling. Angst dat je een hopeloos geval blijkt te zijn en dat het dit keer onherroepelijk bewezen wordt.

Zoveel gedaan, zo vaak mislukt

Talloze pogingen, diëten, afvalplannen zijn de revue gepasseerd. Tig dieet- en kookboeken verstoffen ongebruikt in de kast. Het bewijs dat het onmogelijk is om definitief af te rekenen met overtollige kilo’s en hardnekkige oude gewoontes stapelt zich op.

En dat doet pijn! In je hart. In je ziel.

Als er iets is wat je brein koste wat het kost wil vermijden, is het pijn. Pijn betekent gevaar en pijn betekent een zeer onaangenaam gevoel. Wég! Vermijden! Niet opnieuw! En dus gebeurt er niets.

Je bedankt me voor mijn tijd na je ‘Waarom val ik niet af’ analyse waarin ik gratis met je mee keek naar waar het misgaat, wat je nodig hebt en waarin ik een haalbare komst schets hoe het ook kan zijn.

Hoe sterk je ook naar deze toekomst verlangt, hoe je hart ook opspringt van een sprankje hoop, er gebeurt niets.

Niets doen doet óók pijn!

Maar niets doen is niet gratis. Niets doen kost je een hoop zonder dat je dit beseft.

Niets doen kost je bakken met energie. Loslaten is er namelijk niet bij. De kilo’s blijven een doorn in je oog. Je doet er alles aan om spiegels en fotosessies met je familie te mijden. Je slaat je zogenaamd vrolijk door verschillende feestjes heen, krampachtig “Nee, dank je” zeggend tegen al die verleidelijke hapjes. Waarna je thuis los gaat op alles wat zich in je buurt bevindt.

Niets doen kost je je gezondheid. Er komt een tijd dat de huisarts je bloedwaarden niet meer goed vindt, je bloeddruk te hoog is, je knieën je bij de dagelijkse beweging pijn bezorgen, je inwendige in vet opgeslagen organen het dreigen op te geven.

Niets doen kost je je plezier. De simpele dingen als actief spelen met je kinderen blijken een opgave. Ravotten in het zwembad in je badpak is een no go. Shoppen met vriendinnen is een regelrechte hel met die krappe pashokjes en niets dat écht leuk staat. Je bent te moe om lekker naar buiten te gaan. Fietsen, wandelen in de natuur, dingen die je eigenlijk heel fijn vindt.

“Fear is a liar because I am in control. I create my results.”

 

Luister naar je verlangen

Angst is een slechte raadgever. Pijn vermijden is wat je wilt. Maar door hiervoor te kiezen creëer je dus ook pijn. Wat kost het jou om stil te staan? Om niets te doen? Om in je veilige comfortzone te blijven?

In je hart weet je dat je het anders wilt. En misschien weet je diep je in hart zelfs dat het mogelijk is als je het anders aanpakt. Niet met een shake dieet, Sonja Bakker boek of de nieuwste afvalrage, maar wel met een leefstijlverandering stap voor stap.

Het verlangen kriebelt. Je hoofd vertelt je dat je het geld nodig hebt voor de vakantie, de school van je kinderen, alle huisreparaties. Maar eigenlijk ben je bang om te falen.

Spring het diepe in

Zet je voet op de eerste trede zonder dat je de hele trap naar de duikplank ziet. Het enige dat van belang is, is de beweging naar de volgende trede. Niets meer en niets minder. Sta op de rand van de plank en spring, ogen stijf dichtgeknepen. Met een diepe plons en hoog opspattend water boven je beland je in het zwembad. Proestend kom je boven en zuig je diep en opgelucht verse zuurstof naar binnen. Meter voor meter zwem richting je doel, al dan niet met gebruikmaking van de aanwijzingen en tips van de badmeester.

Je verleden is geweest. Daar valt niets meer aan te doen. Je toekomst ligt ver voor je, ook dat kun je niet beïnvloeden. Waar je wél mee bezig kunt en moet zijn is het nú. Slag voor slag kom je steeds dichter bij de zwembadrand.

Houd je oog, je gedachten en je verlangen gericht op je doel, pak het anders aan en houd je acties in het NU. Dáár ligt de kracht van verandering.

20 gouden afvaltips om het afvallen anders aan te pakken

Hoe blijf je in het nu? Hoe is het mij gelukt om die omslag van eeuwig diëten naar grip op mijn gewicht te komen?

Dat vertel ik in mijn gratis mini online audio training. In een kwartier neem ik je mee in mijn strijd, mijn pijn en mijn omslag. Voor mij bleek het mogelijk en ik was en ben toch echt geen Wonderwoman.

Ik heb je pijn gevoeld, ik was daar ook. Laat me je inspireren om stappen te zetten. Want als je dan voor pijn kiest, kies dan voor de weg die in ieder geval hoop geeft op een gezonder leven en een vitalere toekomst.

“De schaamte zit in mijn hoofd!”

Afgelopen week had ik een mooi gesprek met een jaarklant die pas begonnen is. Op de livedag waar we het jaartraject mee begonnen zijn, gaf ze aan dat ze nog wel lid was van de sportschool, maar er al tijden niet geweest was. “Ik blijf lid, want dan komt de tijd misschien ooit dat ik er weer naar binnen durf.” Op mijn vraag wat haar nu tegenhoudt was haar reactie: “Ik heb daar vroeger gesport, maar toen was ik veel dunner. Ze kennen me niet van nu ik meer dan 100 kilo weeg. Ze zullen wel denken!”

In een flits zat ik in het verleden

Het gesprek bracht me terug naar mijn eigen tijd, toen ik rond de 107 kilo woog. Aan beweging deed ik echt niet. Ik werd al moe bij de gedachte aan sport alleen al. Maar er zat natuurlijk meer achter. Ik voelde me ongemakkelijk in mijn eigen megagrote lijf en ik schaamde me rot voor alle vetkwabben die aan alle kanten uitpuilden. Ik schaamde me zo dat ik mezelf het verhaal vertelde dat ik niet het lichaam had om te sporten, om te bewegen.

Pas na 20 kilo afvallen durfde ik de sportschool serieus te overwegen

Toen het me lukte om stap voor stap af te vallen, popte het idee van ‘de sportschool’ af en toe in mijn hoofd op. Ik duwde het direct weer opzij. Maar na 20 kilo kriebelde het toch. Zou het niet beter voor me zijn als ik meer zou gaan bewegen? Maar ja, zo’n sportschool… Met allemaal enorm sportieve slanke mensen, op en top fit? Durf ik daar naar binnen? Ik struinde het internet af om de verschillende sportscholen in de buurt te onderzoeken. Er bleek wel degelijk verschil in te zitten. De sportschool waar het verplicht was om shirtjes te dragen mét mouwen sprak me wel aan. Na een paar weken dralen trok ik de stoute schoenen aan en belde om een rondleiding af te spreken.

Oké, het leek mee te vallen

De dame van de rondleiding keek me opgewekt aan en vertelde enthousiast over de school, het beleid en de mogelijkheden, terwijl we elke zaal van binnen bekeken. De groepslessenruimte, de apparaten met de te verstellen gewichten, de cardiohoek en er was ook een spinningruimte. Een handvol mensen was bezig op de verschillende toestellen. Het was rustig. Niemand wierp me een meewarige blik toe “Goh, geen beginnen aan bij jou. Weet je het zeker?” Misschien ga ik dit maar doen.

De wil om te veranderen was sterker dan de angst

Straks verder met mij, maar nu weer terug naar mijn jaarklant. Twee weken later sprak ik haar weer. Nonchalant liet ze vallen dat ze toch in de sportschool was geweest. Ze had het abonnement opgezegd, maar toen vroeg een vriendin of ze mee ging. Afwegend wat belangrijker was ‘meningen en oordelen van andere mensen’ of ‘Ik wil verandering creëren, er móet nu iets gebeuren’, heeft zij, uiteraard met lichte buikpijn, de stoute schoenen aangetrokken. In haar wijdste sportkleren, een slobbershirt en zeer rekbare joggingbroek, is ze de sportschool ingestapt. Niemand keek haar raar aan. Iedereen zei vriendelijk gedag. Er waren geen groepen die een meewarige blik op haar wierpen toen de eerste zweetdruppels op haar hoofd verschenen terwijl ze op de loopband liep.

“De schaamte zit in mijn hoofd”

Zei ze met een verbaasde klank in haar stem. “Natuurlijk kijken mensen, zoals je blik langs iemand glijdt als diegene binnen komt. Maar ik zag niemand lang, met medelijdende of schampere blik naar me kijken. Erg toch? Dat ik zoveel jaar mezelf helemaal gek gemaakt heb met mijn eigen gedachten? De schaamte zit gewoon in mijn hoofd!”

Ik overleefde mijn eerste weken in de sportschool

De conclusie van mijn klant klopte volledig met mijn persoonlijke ervaring. Ik ben aan het sporten geslagen. Niemand keurde me meer dan één blik waardig. Ieder was bezig met zijn of haar eigen proces. Alleen of samen met een vriend(in). Het enige wat confronterend was, was mijn zeer belabberde conditie!

Nu zo achteraf denk ik “Waarom? Waarom moest ik 20 kilo afvallen om dit te durven?” Natuurlijk weet ik wel waarom, het is een zelfbeschermingsmechanisme. Bang voor mogelijke pijn. Ik had vaak genoeg opmerkingen naar mijn hoofd gehad. Regelmatig voelde ik me buiten de groep vallen, omdat ik de enige dikkerd was. En dan vertelt je brein verhalen. Verhalen waarom je vooral niet in actie moet komen. Wat mijn klant zegt “De schaamte zit in mijn hoofd.”

Je creëert je gevoel met je eigen gedachten!

Het zijn maar hersenspinsels om je te beschermen. En ja, er kan een keer een opmerking komen, je kunt een keer een meewarige blik opvangen. Maar dat zegt zó niets over jou. Jij staat daar, bereid om goed voor jezelf en je lichaam te zorgen. Je onderneemt actie, ondanks dat je brein je wil verleiden naar bankhangen met Netflix en een zak chips. Zorg ervoor dat dáár je gedachten mee bezig zijn. Dat je daar je energie aan besteed. Zoek naar alle redenen om het wel te doen en bedank je brein voor de bescherming van de afgelopen jaren, maar nu is het toch echt tijd voor actie!

Mijn klant en ik hebben nog smakelijk gelachen om het feit dat we onszelf blijkbaar zó belangrijk vonden in gedachten dat íedereen om ons heen met óns bezig zou zijn in die sportschool en dat we het onderwerp zouden zijn van alle gesprekken. Haha, wauw, over onrealistische gedachten gesproken!

Laat jij je tegenhouden door de verhalen van je brein?

Merk je dat jij ook activiteiten of situaties vermijdt door je overgewicht? Terwijl je in je hart weet dat het zo goed voor je zou zijn of dat je het ontzettend leuk zou vinden? Klinkt de zin ‘De schaamte zit in mijn hoofd’ herkenbaar, maar weet je niet hoe je het kunt veranderen? Neem dan gerust contact met me op, dan denk ik graag even met je mee. Je vervolgt je dag in ieder geval met minimaal twee tips die je direct kunt toepassen!

Denk meer als een robotstofzuiger!

Afvallen is niet altijd even makkelijk. Ik durf te beweren dat 90% van alle afvalpogingen wereldwijd op een mislukking uitlopen. Na drie tot zes mislukte pogingen gooit meer dan de helft van die 90% de handdoek in de ring. “Afvallen is niet voor mij weggelegd.”

Laatst was ik een tijdje de robotstofzuiger van mijn vriend aan het observeren. Hij botste continu tegen tafel- en stoelpoten, de muren stonden in de weg en de deurmat vormde ook een serieuze uitdaging.

(Nog nooit een robotstofzuiger aan het werk gezien? In deze video van 45 seconden zoekt de robotstofzuiger van mijn vriend zijn basisstation.)

Wij mensen kunnen wel wat leren van die robotstofzuiger!

Langzaam vormde deze gedachte zich in mijn hoofd. Hij gaat maar door en zoekt zijn weg. Probeert iets uit, knalt tegen een tafelpoot. Oké, dat werkt niet. Hij past zijn richting aan en doet nog een poging. Bam. Nee, dat was het ook niet. Hij draait iets verder en ja, nu kan hij een stuk rechtdoor, ondertussen flink draaiend met zijn blauwe borstels. Anderhalf uur lang sjeest hij van de ene kant van de kamer, via de keuken en de gang naar de andere kant. Nooit geeft ‘ie op. En het mooie is, volgende week om 12 uur doet ‘ie het gewoon wéér!

Na 1,5 uur stofzuigen, botsen, van richting veranderen en opnieuw proberen volgt een nieuwe uitdaging: zijn ‘huis’ vinden. Je zou denken dat er ergens een sensor zit, zodat ‘ie weet welke kant hij op moet, maar blijkbaar is die sensor alleen sterk genoeg als hij in de buurt van het basisstation is. Na tig pogingen en vele keren de totaal verkeerde kant op rijden, mag ‘ie een week uitrusten.

Geen gezeur, teleurstelling, gemopper of frustratie.

Hij probeert, past aan en probeert nogmaals. Gewoon een nieuwe poging! Vindt hij zichzelf een slappeling omdat hij voor de zoveelste keer de verkeerde kant op reed? Dat ‘ie wéér tegen die stoelpoot aan knalde en dus de zoveelste mislukte poging had? Nee! Geen enkele gedachte over “Misschien moet ik het maar opgeven, dit stofzuigen is niets voor mij.”

Ik hoor je brein nu kraken…

“Ja, HAL-LO! Wacht eens even! Dat is wel een robot hoor. Een RO-BOT! Die voelt de beurse plekken van al die botsingen niet. Die kan niet voelen hoe verrot pijnlijk het is, als het weer mislukt en de kilo’s er weer keihard bijkomen!

Nee, dat klopt. En toch denk ik, nee, wéét ik dat je iets meer in de trant van die robotstofzuiger mag denken als je je doel wilt bereiken. Als je niet voor de zoveelste keer het bijltje erbij neer wilt gooien.

Is het makkelijk? Nope, dat zeg ik niet. Maar ik denk wel dat je te snel opgeeft. Dat je een mislukte poging te zwaar opneemt. Dat er veel te veel gevoelens bij komen kijken, dat je het te persoonlijk neemt. Daardoor word je bang en wordt afvallen gekoppeld aan ‘pijn’, ‘moeilijk’, ‘vervelend’ en ‘onmogelijk’. En je brein pikt dit haarfijn op!

Je brein wil zich goed voelen in het HIER en NU

Zeker als je moe bent en veel dingen aan je hoofd hebt. (En wie heeft dat niet tegenwoordig?) Je brein wil weg van pijn, vervelend en ingewikkeld. Hij zal je goedbedoelde afvalpogingen keihard saboteren. Hij zal je bestoken met allerlei mindfucks, waardoor jij gelooft dat afvallen vandaag even niet hoeft, dat je morgen weer met frisse moed start, dat je het verdiend hebt om die Tony Chocolonely te eten. Of nog veel erger, je gelooft dat afvallen niet voor jou is weggelegd en bedenkt dat je maar moet accepteren dat je altijd dik zult blijven.

Het verleden bepaalt niet je toekomst!

Een mislukte poging is niet meer dan het uittesten of iets voor je werkt. Haal het gevoel weg, oftewel ‘strip the drama’ zou een Amerikaanse coach die ik volg, zeggen. Zie en voel het niet als een persoonlijk falen. Het is gewoon iets dat op dit moment niet voor jou werkt. Is dat erg? Nee! Zegt dat iets over je wilskracht? Nee! Zegt dat iets over de volgende poging? Nee! Echt niet!

Bedenk voor jezelf waarom het mis ging. Was het plan goed, maar de uitvoering niet optimaal? Verander dat en test het nogmaals. Was het plan goed, maar had het iets meer voorbereiding nodig? Plan het de volgende keer anders.

Soms is er slechts een kleine aanpassing nodig waardoor het wél werkt

Of soms moet je dit plan overboord gooien en iets anders testen. Gewoon net zo lang tot je iets vindt dat wél voor je werkt.

En zelfs dat hoeft niet voor de rest van je leven altijd te werken. Jij verandert, je omstandigheden veranderen en je lichaam aan de binnenkant verandert (hormonen of afnemend spierweefesel bv.). Dus werkte iets vroeger wel en nu niet meer? No problem! Observeer, evalueer en pas aan en werkt dat niet, zoek weer iets anders. Zonder drama, zonder frustratie, zonder paniek of gevoelens van falen.

Blijf niet in het denken hangen, kom altijd in actie! Go for it!

Zit je vast? Heb je geen vertrouwen meer in jezelf?

Dan daag ik je uit om je te laten inspireren en motiveren door mijn persoonlijke verhaal in mijn gratis audiotraining van 15 minuten.

Ik herken je angst als geen ander met mijn tig lijnpogingen en mijn 107,7 kilo op de weegschaal. Ik geloofde ook niet meer dat ik kon afvallen.

Laat je inspireren en krijg het inzicht dat je het anders moet gaan doen zodat je laatste afvalpoging een succes wordt!

Vallen en weer opstaan, maar met aanpassing!

Supertrots ben ik op mijn zoon Collin (13 jaar) Op 8 maart had hij tijdens trampolineles bij het ongelukkig neerkomen beide botten gebroken in zijn linker onderarm. Zijn juf handelde snel en zeer efficiënt en gelukkig was zijn vader aan het kijken tijdens de les, waardoor ze snel naar het ziekenhuis konden. Collin, bleek als een vaatdoek, schijnt geen traan te hebben gelaten. Hoewel het enorm pijnlijk geweest moet zijn en het feit dat je onderarm ineens overdwars staat móet toch iets met je brein doen. Na lang wachten, het recht zetten en weer foto’s maken in het ziekenhuis, bleek er gelukkig geen operatie nodig. De arts vond het ‘goed genoeg’ gezet, maar de schrik zat er bij Collin wel in. Bij ons ook trouwens. Voorlopig geen linkerarm kunnen gebruiken, geen gym, geen trampoline- en tennisles en geen huishoudelijke klussen. Oké, dát was dan wel weer een voordeel.


Weer op de trampoline

Ondanks dat hij het spannend vond is Collin vorige week weer gestart met trampolineles. Ik vroeg hem van te voren of hij het eng vond. Hij is een jongen van weinig woorden en zal zijn gevoel niet snel laten merken, maar “Ja, wel een beetje.” kwam er wel uit. Ik heb hem nooit horen zeggen dat hij niet meer wilde springen. Dat hij er klaar mee was, dat hij dacht dat hij een slechte trampolinespringer was. Ja, die ene sprong met die draai naar buik, die gaat hij voorlopig nog niet doen. Het zal even duren voordat hij weer volledig het vertrouwen heeft in zijn lichaam en vaardigheden. Veel positieve ervaringen gaan daarbij helpen.

Angst voor herhaling

Onbewust besluipt je de angst voor herhaling als je een keer valt of faalt voor je gevoel. Herken je dat? Je brein wil eigenlijk weg van moeilijk, vervelend, kans op falen, kans op pijn. Om die reden vind ik het heel knap dat Collin toch is gegaan. Toch weer op die trampoline, de angst in de ogen kijkend. Blijkbaar kon hij de ‘ongelukkig-neerkomen-actie’ loskoppelen van zichzelf en zijn eigen vaardigheden. Dit ene incident in het verleden zegt niets over het NU en niets over de toekomst.

Afvalpoging op afvalpoging
Ik herken deze angst voor herhaling in mezelf. Nu niet meer op het gebied van afvalpogingen, maar wel in mijn pogingen om goed voor mezelf te zorgen. Denk aan op tijd naar bed gaan, voldoende bewegen en regelmatig écht ontspannen. Ik herken het zeker ook in mijn klanten en de mensen die ik spreek. Ze hebben al zó vaak een afvalpoging gedaan, dat ze er geen vertrouwen meer in hebben. Jij zit mogelijk ook in zo’n cirkel. Vol goede moed en motivatie begin je steeds aan een nieuwe poging en bijna net zo vaak mislukt het weer. Opletten op wat je eet, een shakedieet, de weightwatchers, Sonja misschien wel etc.

Ik weet dat de oorzaak van het mislukken in je brein ligt en niet zozeer in je wilskracht en gebrek aan discipline, zoals jij wellicht denkt. Je brein heeft zo zijn eigen prioriteiten en agenda’s en zal altijd vanuit die agenda’s beslissen welke keuzes je (onbewust) maakt. We identificeren ons met al die mislukte pogingen met allerlei mindfucks: “Ik kan dit gewoon niet.” “Ik ben een Bourgondiër, ik houd gewoon van lekker eten.” “Ik moet dit dan maar accepteren, het leven moet wel leuk blijven hè?!”

Je bent niet meer dezelfde persoon

Net zoals Collin heeft geleerd met andere ogen naar bepaalde sprongen tijdens trampolineles te kijken, ben jij ook niet meer dezelfde persoon die je was voor, tijdens en na alle afvalpogingen. Je bent echt niet meer dezelfde als wie je was. Elke dag leer je bij en elke mislukte poging geeft je informatie over wat wél en niet werkt voor jou.

Als je blijft doen wat je altijd deed, krijg je wat je altijd kreeg

Deze zin ken je vast, daar ben je vast wel vaker mee bekogeld. Het is intussen een cliché zin, maar helaas kom je niet onder deze waarheid uit. Als je elke weer terug gaat naar de snelle quickfix als oplossing, bv. een shakedieet, onder het mom “Dan zijn de eerste kilo’s er vast af, dat geeft weer motivatie om verder te gaan.” (een enorme mindfuck van je brein!), dan weet je (onbewust) op basis van je eerdere ervaringen dat dit níet de blijvende oplossing is. Dat geeft belangrijke informatie! Door deze informatie te analyseren en te evalueren kun je een hoop tijd, geld, energie en emotionele pijn besparen.

Eerlijk naar jezelf en je acties kijken is de oplossing

Ik ben de eerste die tegen mijn klanten zegt dat het verleden niets zegt over het NU en de toekomst, maar enig realisme is wel op zijn plaats. Jij weet heus dat een shakedieet niet de blijvende oplossing is. Het komt tegemoet aan je behoefte om snel resultaat te zien, maar net als iedereen die daaraan begint, weet je dat het niet gezond is voor je lijf en dat de oplossing zit in een gezonde leefstijl aanleren. Een leefstijl die je de rest van je leven kunt toepassen, zonder dat woorden als ‘diëten’, ‘volhouden’, ‘doorzetten’ en ‘hard werken’ in je gedachten en gesprekken voorkomen.

Leer van je mislukte pogingen

Wees niet bang voor je verleden vol mislukte pogingen. Het zegt niets over je volgende actie op weg naar een gezonde leefstijl. Leer van de mislukte pogingen en pas aan. Zoek naar een manier die bij jou past. Deze vragen kunnen je daarbij helpen:

  1. Was je afvalpoging een manier die je de rest van je leven had gaan toepassen?
  2. Had je de afvalmanier uitgekozen op basis van ‘snel resultaat zien’ of op basis van ‘resultaat op de lange termijn’ en ‘gezond’?
  3. Was het jouw eigen plan of eigenlijk het plan van iemand anders?
  4. Heb je de veranderingen één voor één doorgevoerd of wilde je op diverse gebieden tegelijk verandering?
  5. Heb je van jezelf de tijd gekregen om nieuw gedrag te oefenen? Of zag je elke uitglijder als ‘bewijs’ dat het moeilijk, onmogelijk was en dat je een slappeling was?
  6. Heb je consequent en consistent die acties gedaan die nodig waren? Ook op de momenten dat het moeilijk was?
  7. Wat was het moment dat je hebt opgegeven? Op een moeilijk moment of op het moment dat het lekker ging?
  8. Hoe was je leven tijdens de afvalpoging? Rustig of vol drukte en stress?

Een kleine toelichting op de vragen

Is het ondenkbaar dat je de afvalmanier je leven lang gaat toepassen, dan is de kans op mislukken zéér groot.

  1. Snelle kilo’s eraf, is vaak dubbel zo snel en extra kilo’s eraan.
  2. Ieder lichaam en ieder leven is anders, wat voor de één werkt hoeft echt niet voor de ander ook te werken.
  3. Teveel tegelijk veranderen zorgt voor een stuiterend brein en zorgt ervoor dat je niet alle ballen van het afvallen en dagelijks leven omhoog kunt houden. De ballen voor het afvallen laat je dan meestal als eerste los.
  4. Nieuw gedrag heeft heel veel herhaling nodig voordat het automatisch gaat en dan nóg zal je brein in tijden van stress of vermoeidheid kiezen voor het langst geoefende gedrag, je valkuilgedrag. Gedachten als ‘moeilijk’, ‘onmogelijk’, ‘slappeling’ geven (onbewuste) negatieve associaties aan het afvallen, en je brein wil weg van alles wat niet fijn is, je brein zal je afvalinspanningen gaan saboteren.
  5. Juist de moeilijke momenten zijn de momenten dat we niet doorzetten, maar bij uitstek zijn dit juist dé momenten waarop je het nieuwe gedrag moet oefenen.
  6. Op moeilijke momenten is het makkelijk om op te geven, maar je wordt gestuurd vanuit emotie, dat is juist níet het moment om te stoppen! Als je stopt, stop dan op het moment dat je goed in je vel zit en een wel overwogen besluit neemt.
  7. In tijden van drukte, stress en vermoeidheid is veranderingen doorvoeren aanzienlijk moeilijker. Je brein zal, vanwege broodnodige energiebesparing, snel terugvallen op oude diep ingesleten patronen. Als je wilt afvallen en veranderingen wilt doorvoeren in tijden van stress en vermoeidheid, zullen je verwachtingen en je aanpak anders moeten zijn

Stop met kijken naar je buurvrouw, collega of vriendin

Ik ben ervan overtuigd dat afvallen en goed zorgen voor jezelf en je lichaam voor iedereen mogelijk is. Kijk naar wat past bij jóu.

Heb je al van alles geprobeerd en bleek niets te werken op de lange termijn en kom je er ook niet uit met bovenstaande vragen? Vraag gerust een gratis online brainstormsessie aan. Ik kijk 20 minuten graag met je mee, zodat we samen kunnen ontdekken waar het bij jou steeds mis gaat. Je krijgt minimaal twee praktische tips of waardevolle inzichten, zodat je volgende poging niet op de stapel ‘mislukt’ terecht komt, maar het stempel ‘blijvend succesvol’ krijgt!

Ja, ik wil ontdekken hoe ik blijvend kan afvallen.
Kom maar op met die gratis online brainstormsessie!

Alles is nu – Dé plek waar jij verandering kunt creëren.

Muziek, ik kan niet zonder. Ik ben de uitvinder van de Spotify intens dankbaar. Eindeloze afspeellijsten en zoveel onontdekte liedjes en artiesten. Ik kan genieten van stilte en rust, maar muziek geeft mij veel; ontspanning of juist energie, beter mijn emoties voelen of juist dempen, concentratie en focus, humeurboost, lekker sporten of dansen, gezelligheid en huishoudelijke klussen worden een stukje leuker. Nou ja, min of meer dan 😉

Kijk en luister je liever? Check de video. Lees je liever? Lees dan vooral verder 🙂

Video Alles is NU, de plek om verandering te creëren.

 

Teksten bezorgen een warm gevoel, kippenvel of tranen.

Vroeger luisterde ik naar muziek als geheel en hoorde ik zelden de tekst. Een refrein kon ik half meezingen, maar dat was het dan ook wel. De laatste jaren merk ik dat ik de tekst steeds meer aandacht geef en soms word ik enorm geraakt door de waarheid van een tekst. Dit overkwam mij vorige week ook met een liedje van Diggy Dex. Hij kwam toevallig voorbij en elke keer als ik hem luister lopen de tranen weer over mijn wangen.

Alles is nu – Diggy Dex

[…]
Verderop daar liggen plannen
Honderd mijlen verderop
Aan de horizon te wachten
Schijnend vanaf de top
‘k Ben nog lang niet daar waar ik wil zijn
Zeg ik mezelf nog steeds
De grootste valkuil ooit
Met leugens eroverheen
Hoe vaak zie ik de zon echt
Hoe echt voel ik de regen
Terwijl ik van alles zeg
Ben ik ergens anders onderweg
Maar alles
Ja, alles
Is nu

Wacht niet om te vieren
Wacht niet om te vechten
Voor alles wat je waard is
Voor je ’t weet is het voorbij
Wacht niet om te lachen
Wacht niet om te zeggen
Aan diegenen die je lief zijn
Blijf jij hier bij mij

Wacht niet om te dansen
Wacht niet om te vallen
Wacht niet tot secondes
Overgaan in een minuut
Want alles
Ja, alles
Is nu
[…]

Uitstellen of opzij schuiven

In mijn ogen gaat deze tekst over zoveel uitdagingen in het leven. Over al die dingen die je eigenlijk wilt doen of kunnen. Waarvan je weet dat het beter, leuker of gezonder is, maar die je uitstelt of opzij schuift omdat het je het niet durft, niet weet wat de toekomst brengt of denkt dat het niet voor jou is weggelegd. Een nieuwe baan, een eigen bedrijf, een boek schrijven, de wereld over reizen, een relatie beginnen of beëindigen en, zoals ik vaak zie bij ‘potentiële klanten’, het weer opnieuw starten met gezonder eten en leven.

Bezig met het verleden

Ik wilde zo graag slanker zijn en ik wist dat ik niet gezond bezig was door hele chipszakken, pakken koekjes en hagelslag leeg te eten. Ik was al vele maandagen begonnen en elke 1 januari had ik goede voornemens. Maar na een paar dagen of soms zelfs al na een paar uur was ik weer terug bij af. Elke keer kreeg ik weer het bewijs dat ik er niets van bakte, dat ik een hopeloos  geval was. Gedachtes als “Misschien moet ik maar accepteren dat ik mijn hele leven dik blijf. Er is voor mij geen slankere ‘ik’  weggelegd.” passeerden. Dat is beter dan altijd maar moeten vechten en het onvermijdelijke uitstellen.

Ergens in mijn achterhoofd lukte dat accepteren toch niet zo goed. Ik was echt niet blij met mezelf, mijn gebrek aan conditie en energie. Jaloers keek ik naar mijn klasgenoten en collega’s die leuke strakke broeken en korte rokjes droegen. Ondertussen was ik (uiteraard) mijn vrolijke en enthousiaste zelf naar mijn omgeving. Ik denk niet dat veel mensen wisten hoe mijn (over)gewicht mij in de weg zat.

Als mijn gedachten alweer richting een nieuwe poging kropen, doken direct de ‘mislukkingen’ op. “Toen lukte het ook niet. Ik heb gewoon geen wilskracht. Ik mis discipline.” Ik heb veel verdriet en ‘pijn’ gehad van al die keren dat ik mijn neus gestoten heb of op m’n bek gegaan was.

Bezig met de toekomst

Niet echt een aantrekkelijk vooruitzicht, die ‘pijn’ weer opzoeken. Een nieuwe poging wagen, waar ik eigenlijk op voorhand geen vertrouwen in had. Een poging waarvan ik wist dat het me dikke kans veel energie en tijd zou gaan kosten, waarbij ik veel lekkere dingen moest laten staan, die ik dus moest loslaten. Een poging die, zoals bleek uit het verleden, toch tot mislukken gedoemd was.  40 Kilo moest eraf. OMG, een onmogelijke opgave! Die berg is te hoog, de top is niet eens in zicht. Waarom zou ik eraan beginnen?

“‘k Ben nog lang niet daar waar ik wil zijn
Zeg ik mezelf nog steeds
De grootste valkuil ooit”

De oplossing ligt niet in het verleden en niet in de toekomst

Kortom ik was bezig met het verleden, ik bleef me focussen op de vele mislukte dieetpogingen en overtuigde mezelf ervan dat mijn lijf niet mee wilde werken, dat ik niet gedisciplineerd genoeg was. Ik zocht voortdurend bewijs dat die gedachtes ondersteunden. Daarnaast was ik bezig met de toekomst. De 40 kilo die ik eigenlijk kwijt wilde. Een niet te overzien zo groot aantal. Een eindeloze weg van hard werken, volhouden, zweten, nooit meer iets lekkers eten en wie zegt dat ik het dan wel kan volhouden als ik er al zou komen?

“Met leugens eroverheen”

Geen deadline, geen streefgewicht.

Ik weet nu dat het anders kan. In voor mijn gevoel mijn laatste poging, op 1 januari 2002, haalde ik de druk van mezelf af. Ik legde mezelf geen deadline en streefgewicht meer op. Ik zou het wel zien hoe het zou gaan. Ik zou dankbaar zijn voor elke gram die eraf zou gaan. Ik was bezig met het NU, zoals Diggy Dex in zijn tekst aangeeft.

“Wacht niet om te dansen
Wacht niet om te vallen
Wacht niet tot secondes
Overgaan in een minuut
Want alles
Ja, alles
Is nu”

Vallen hoort erbij. Dat is niet erg. Het is niet fijn, maar het is elke keer weer nieuwe kans om te oefenen. Om nieuw gedrag te leren. Dat gaat niet van de één op de andere dag, dat kost tijd. En dat mag! Snel ging het niet, maar gestaag wel. Nog nooit was het zo rustig in mijn hoofd. Af en toe iets lekkers op een verjaardag en een dessert bij een etentje en dat was goed.

In het NU, daar ligt je kracht!

Herken je het wat ik hierboven beschrijf? Zit je vast in je verhalen over het verleden, want toen lukte het tenslotte ook niet? Ben je bezig met de toekomst en zie je huizenhoog op tegen weer een nieuwe poging, met een aantal kilo’s dat als een onneembare vesting voelt?

Weet dan dat je kracht in het HIER EN NU ligt. Zelfs verzekeringen en beleggingsfondsen weten dat het verleden geen garantie biedt voor de toekomst. En dit geldt natuurlijk niet alleen voor positieve financiële resultaten. Het geldt net zo hard voor de negatieve persoonlijke resultaten. Niets wijst erop dat het wéér mis zal gaan.

Je bent NU een ander mens dan TOEN. Je weet andere dingen en als je mijn blogs al een tijdje leest dan heb je NIEUWE kennis die je gaat helpen om het in het NU anders te gaan aanpakken.
Nee, geen idee wat de toekomst brengt, maar het mooie is dat je dat nu ook nog niet hoeft te weten. Je hoeft alleen maar bezig te zijn met het NU, met dit moment en met de keuze die je NU mag maken.

Je wordt beter in het gedrag waar je voor kiest.

Je hebt de keuze tussen gedrag dat je naar je doel toe helpt of dat je van je doel afbrengt. Alleen maar die keuze in die ene minuut. En die keuze betekent niet dat je de rest van je leven ook diezelfde keuze moet maken. Dat zie je dán wel weer. Welke persoon wil je zijn? Hoe wil je je voelen, NU, in deze minuut en na, pak hem beet, 10 minuten? Dáár gaat het om. Je beslist nu niet voor de rest van je leven, dat is niet te overzien. Elke dag, elk uur, elke minuut krijg je de kans opnieuw een keuze te maken.

Kies je voor het gemak van je oude gedrag met 10 minuten een fijn gevoel, maar dat je verder van je doel afbrengt gecombineerd met schuldgevoel, verdriet of boosheid? Of oefen je het nieuwe gedrag? Zodat je daar stap voor stap beter in wordt en wat je een fijn en krachtig gevoel van controle en zelfvertrouwen geeft ook al voelt het NU zwaar en oncomfortabel?

Elke keuze is goed, als je hem maar bewust maakt en weet dat jij de sleutel bent!

“Hoe vaak zie ik de zon echt
Hoe echt voel ik de regen
Terwijl ik van alles zeg
Ben ik ergens anders onderweg”

Laat jij je nog gijzelen door je verleden en toekomst?

Wat de tekst van een liedje allemaal kan oproepen hè? Het raakt me echt. Mijn eigen verleden, de verhalen van de mensen die ik spreek. Herken jij iets van mijn strijd in jezelf en wil je je niet meer laten gijzelen door de verhalen van je verleden en je angst voor de toekomst? Ben je het zat om te wachten tot het ‘juiste moment’?

“Wacht niet om te vieren
Wacht niet om te vechten
Voor alles wat je waard is
Voor je ’t weet is het voorbij”

Ik help je graag! Ik weet hoe het is en vind niets raar, vreemd of zwak.
Schrijf me gerust een mail, bel me, of kies voor een gratis en geheel vrijblijvende online brainstormsessie. Ik kijk 20 minuten met je mee naar waar jouw kansen liggen om in het HIER EN NU aan de slag te gaan met jezelf, zodat jij kiest voor een blijvend gezonde leefstijl waarbij jij meer controle hebt over je gedrag.