Berichten

“De schaamte zit in mijn hoofd!”

Afgelopen week had ik een mooi gesprek met een jaarklant die pas begonnen is. Op de livedag waar we het jaartraject mee begonnen zijn, gaf ze aan dat ze nog wel lid was van de sportschool, maar er al tijden niet geweest was. “Ik blijf lid, want dan komt de tijd misschien ooit dat ik er weer naar binnen durf.” Op mijn vraag wat haar nu tegenhoudt was haar reactie: “Ik heb daar vroeger gesport, maar toen was ik veel dunner. Ze kennen me niet van nu ik meer dan 100 kilo weeg. Ze zullen wel denken!”

In een flits zat ik in het verleden

Het gesprek bracht me terug naar mijn eigen tijd, toen ik rond de 107 kilo woog. Aan beweging deed ik echt niet. Ik werd al moe bij de gedachte aan sport alleen al. Maar er zat natuurlijk meer achter. Ik voelde me ongemakkelijk in mijn eigen megagrote lijf en ik schaamde me rot voor alle vetkwabben die aan alle kanten uitpuilden. Ik schaamde me zo dat ik mezelf het verhaal vertelde dat ik niet het lichaam had om te sporten, om te bewegen.

Pas na 20 kilo afvallen durfde ik de sportschool serieus te overwegen

Toen het me lukte om stap voor stap af te vallen, popte het idee van ‘de sportschool’ af en toe in mijn hoofd op. Ik duwde het direct weer opzij. Maar na 20 kilo kriebelde het toch. Zou het niet beter voor me zijn als ik meer zou gaan bewegen? Maar ja, zo’n sportschool… Met allemaal enorm sportieve slanke mensen, op en top fit? Durf ik daar naar binnen? Ik struinde het internet af om de verschillende sportscholen in de buurt te onderzoeken. Er bleek wel degelijk verschil in te zitten. De sportschool waar het verplicht was om shirtjes te dragen mét mouwen sprak me wel aan. Na een paar weken dralen trok ik de stoute schoenen aan en belde om een rondleiding af te spreken.

Oké, het leek mee te vallen

De dame van de rondleiding keek me opgewekt aan en vertelde enthousiast over de school, het beleid en de mogelijkheden, terwijl we elke zaal van binnen bekeken. De groepslessenruimte, de apparaten met de te verstellen gewichten, de cardiohoek en er was ook een spinningruimte. Een handvol mensen was bezig op de verschillende toestellen. Het was rustig. Niemand wierp me een meewarige blik toe “Goh, geen beginnen aan bij jou. Weet je het zeker?” Misschien ga ik dit maar doen.

De wil om te veranderen was sterker dan de angst

Straks verder met mij, maar nu weer terug naar mijn jaarklant. Twee weken later sprak ik haar weer. Nonchalant liet ze vallen dat ze toch in de sportschool was geweest. Ze had het abonnement opgezegd, maar toen vroeg een vriendin of ze mee ging. Afwegend wat belangrijker was ‘meningen en oordelen van andere mensen’ of ‘Ik wil verandering creëren, er móet nu iets gebeuren’, heeft zij, uiteraard met lichte buikpijn, de stoute schoenen aangetrokken. In haar wijdste sportkleren, een slobbershirt en zeer rekbare joggingbroek, is ze de sportschool ingestapt. Niemand keek haar raar aan. Iedereen zei vriendelijk gedag. Er waren geen groepen die een meewarige blik op haar wierpen toen de eerste zweetdruppels op haar hoofd verschenen terwijl ze op de loopband liep.

“De schaamte zit in mijn hoofd”

Zei ze met een verbaasde klank in haar stem. “Natuurlijk kijken mensen, zoals je blik langs iemand glijdt als diegene binnen komt. Maar ik zag niemand lang, met medelijdende of schampere blik naar me kijken. Erg toch? Dat ik zoveel jaar mezelf helemaal gek gemaakt heb met mijn eigen gedachten? De schaamte zit gewoon in mijn hoofd!”

Ik overleefde mijn eerste weken in de sportschool

De conclusie van mijn klant klopte volledig met mijn persoonlijke ervaring. Ik ben aan het sporten geslagen. Niemand keurde me meer dan één blik waardig. Ieder was bezig met zijn of haar eigen proces. Alleen of samen met een vriend(in). Het enige wat confronterend was, was mijn zeer belabberde conditie!

Nu zo achteraf denk ik “Waarom? Waarom moest ik 20 kilo afvallen om dit te durven?” Natuurlijk weet ik wel waarom, het is een zelfbeschermingsmechanisme. Bang voor mogelijke pijn. Ik had vaak genoeg opmerkingen naar mijn hoofd gehad. Regelmatig voelde ik me buiten de groep vallen, omdat ik de enige dikkerd was. En dan vertelt je brein verhalen. Verhalen waarom je vooral niet in actie moet komen. Wat mijn klant zegt “De schaamte zit in mijn hoofd.”

Je creëert je gevoel met je eigen gedachten!

Het zijn maar hersenspinsels om je te beschermen. En ja, er kan een keer een opmerking komen, je kunt een keer een meewarige blik opvangen. Maar dat zegt zó niets over jou. Jij staat daar, bereid om goed voor jezelf en je lichaam te zorgen. Je onderneemt actie, ondanks dat je brein je wil verleiden naar bankhangen met Netflix en een zak chips. Zorg ervoor dat dáár je gedachten mee bezig zijn. Dat je daar je energie aan besteed. Zoek naar alle redenen om het wel te doen en bedank je brein voor de bescherming van de afgelopen jaren, maar nu is het toch echt tijd voor actie!

Mijn klant en ik hebben nog smakelijk gelachen om het feit dat we onszelf blijkbaar zó belangrijk vonden in gedachten dat íedereen om ons heen met óns bezig zou zijn in die sportschool en dat we het onderwerp zouden zijn van alle gesprekken. Haha, wauw, over onrealistische gedachten gesproken!

Laat jij je tegenhouden door de verhalen van je brein?

Merk je dat jij ook activiteiten of situaties vermijdt door je overgewicht? Terwijl je in je hart weet dat het zo goed voor je zou zijn of dat je het ontzettend leuk zou vinden? Klinkt de zin ‘De schaamte zit in mijn hoofd’ herkenbaar, maar weet je niet hoe je het kunt veranderen? Neem dan gerust contact met me op, dan denk ik graag even met je mee. Je vervolgt je dag in ieder geval met minimaal twee tips die je direct kunt toepassen!

Denk meer als een robotstofzuiger!

Afvallen is niet altijd even makkelijk. Ik durf te beweren dat 90% van alle afvalpogingen wereldwijd op een mislukking uitlopen. Na drie tot zes mislukte pogingen gooit meer dan de helft van die 90% de handdoek in de ring. “Afvallen is niet voor mij weggelegd.”

Laatst was ik een tijdje de robotstofzuiger van mijn vriend aan het observeren. Hij botste continu tegen tafel- en stoelpoten, de muren stonden in de weg en de deurmat vormde ook een serieuze uitdaging.

(Nog nooit een robotstofzuiger aan het werk gezien? In deze video van 45 seconden zoekt de robotstofzuiger van mijn vriend zijn basisstation.)

Wij mensen kunnen wel wat leren van die robotstofzuiger!

Langzaam vormde deze gedachte zich in mijn hoofd. Hij gaat maar door en zoekt zijn weg. Probeert iets uit, knalt tegen een tafelpoot. Oké, dat werkt niet. Hij past zijn richting aan en doet nog een poging. Bam. Nee, dat was het ook niet. Hij draait iets verder en ja, nu kan hij een stuk rechtdoor, ondertussen flink draaiend met zijn blauwe borstels. Anderhalf uur lang sjeest hij van de ene kant van de kamer, via de keuken en de gang naar de andere kant. Nooit geeft ‘ie op. En het mooie is, volgende week om 12 uur doet ‘ie het gewoon wéér!

Na 1,5 uur stofzuigen, botsen, van richting veranderen en opnieuw proberen volgt een nieuwe uitdaging: zijn ‘huis’ vinden. Je zou denken dat er ergens een sensor zit, zodat ‘ie weet welke kant hij op moet, maar blijkbaar is die sensor alleen sterk genoeg als hij in de buurt van het basisstation is. Na tig pogingen en vele keren de totaal verkeerde kant op rijden, mag ‘ie een week uitrusten.

Geen gezeur, teleurstelling, gemopper of frustratie.

Hij probeert, past aan en probeert nogmaals. Gewoon een nieuwe poging! Vindt hij zichzelf een slappeling omdat hij voor de zoveelste keer de verkeerde kant op reed? Dat ‘ie wéér tegen die stoelpoot aan knalde en dus de zoveelste mislukte poging had? Nee! Geen enkele gedachte over “Misschien moet ik het maar opgeven, dit stofzuigen is niets voor mij.”

Ik hoor je brein nu kraken…

“Ja, HAL-LO! Wacht eens even! Dat is wel een robot hoor. Een RO-BOT! Die voelt de beurse plekken van al die botsingen niet. Die kan niet voelen hoe verrot pijnlijk het is, als het weer mislukt en de kilo’s er weer keihard bijkomen!

Nee, dat klopt. En toch denk ik, nee, wéét ik dat je iets meer in de trant van die robotstofzuiger mag denken als je je doel wilt bereiken. Als je niet voor de zoveelste keer het bijltje erbij neer wilt gooien.

Is het makkelijk? Nope, dat zeg ik niet. Maar ik denk wel dat je te snel opgeeft. Dat je een mislukte poging te zwaar opneemt. Dat er veel te veel gevoelens bij komen kijken, dat je het te persoonlijk neemt. Daardoor word je bang en wordt afvallen gekoppeld aan ‘pijn’, ‘moeilijk’, ‘vervelend’ en ‘onmogelijk’. En je brein pikt dit haarfijn op!

Je brein wil zich goed voelen in het HIER en NU

Zeker als je moe bent en veel dingen aan je hoofd hebt. (En wie heeft dat niet tegenwoordig?) Je brein wil weg van pijn, vervelend en ingewikkeld. Hij zal je goedbedoelde afvalpogingen keihard saboteren. Hij zal je bestoken met allerlei mindfucks, waardoor jij gelooft dat afvallen vandaag even niet hoeft, dat je morgen weer met frisse moed start, dat je het verdiend hebt om die Tony Chocolonely te eten. Of nog veel erger, je gelooft dat afvallen niet voor jou is weggelegd en bedenkt dat je maar moet accepteren dat je altijd dik zult blijven.

Het verleden bepaalt niet je toekomst!

Een mislukte poging is niet meer dan het uittesten of iets voor je werkt. Haal het gevoel weg, oftewel ‘strip the drama’ zou een Amerikaanse coach die ik volg, zeggen. Zie en voel het niet als een persoonlijk falen. Het is gewoon iets dat op dit moment niet voor jou werkt. Is dat erg? Nee! Zegt dat iets over je wilskracht? Nee! Zegt dat iets over de volgende poging? Nee! Echt niet!

Bedenk voor jezelf waarom het mis ging. Was het plan goed, maar de uitvoering niet optimaal? Verander dat en test het nogmaals. Was het plan goed, maar had het iets meer voorbereiding nodig? Plan het de volgende keer anders.

Soms is er slechts een kleine aanpassing nodig waardoor het wél werkt

Of soms moet je dit plan overboord gooien en iets anders testen. Gewoon net zo lang tot je iets vindt dat wél voor je werkt.

En zelfs dat hoeft niet voor de rest van je leven altijd te werken. Jij verandert, je omstandigheden veranderen en je lichaam aan de binnenkant verandert (hormonen of afnemend spierweefesel bv.). Dus werkte iets vroeger wel en nu niet meer? No problem! Observeer, evalueer en pas aan en werkt dat niet, zoek weer iets anders. Zonder drama, zonder frustratie, zonder paniek of gevoelens van falen.

Blijf niet in het denken hangen, kom altijd in actie! Go for it!

Zit je vast? Heb je geen vertrouwen meer in jezelf?

Dan daag ik je uit om je te laten inspireren en motiveren door mijn persoonlijke verhaal in mijn gratis audiotraining van 15 minuten.

Ik herken je angst als geen ander met mijn tig lijnpogingen en mijn 107,7 kilo op de weegschaal. Ik geloofde ook niet meer dat ik kon afvallen.

Laat je inspireren en krijg het inzicht dat je het anders moet gaan doen zodat je laatste afvalpoging een succes wordt!

Vallen en weer opstaan, maar met aanpassing!

Supertrots ben ik op mijn zoon Collin (13 jaar) Op 8 maart had hij tijdens trampolineles bij het ongelukkig neerkomen beide botten gebroken in zijn linker onderarm. Zijn juf handelde snel en zeer efficiënt en gelukkig was zijn vader aan het kijken tijdens de les, waardoor ze snel naar het ziekenhuis konden. Collin, bleek als een vaatdoek, schijnt geen traan te hebben gelaten. Hoewel het enorm pijnlijk geweest moet zijn en het feit dat je onderarm ineens overdwars staat móet toch iets met je brein doen. Na lang wachten, het recht zetten en weer foto’s maken in het ziekenhuis, bleek er gelukkig geen operatie nodig. De arts vond het ‘goed genoeg’ gezet, maar de schrik zat er bij Collin wel in. Bij ons ook trouwens. Voorlopig geen linkerarm kunnen gebruiken, geen gym, geen trampoline- en tennisles en geen huishoudelijke klussen. Oké, dát was dan wel weer een voordeel.


Weer op de trampoline

Ondanks dat hij het spannend vond is Collin vorige week weer gestart met trampolineles. Ik vroeg hem van te voren of hij het eng vond. Hij is een jongen van weinig woorden en zal zijn gevoel niet snel laten merken, maar “Ja, wel een beetje.” kwam er wel uit. Ik heb hem nooit horen zeggen dat hij niet meer wilde springen. Dat hij er klaar mee was, dat hij dacht dat hij een slechte trampolinespringer was. Ja, die ene sprong met die draai naar buik, die gaat hij voorlopig nog niet doen. Het zal even duren voordat hij weer volledig het vertrouwen heeft in zijn lichaam en vaardigheden. Veel positieve ervaringen gaan daarbij helpen.

Angst voor herhaling

Onbewust besluipt je de angst voor herhaling als je een keer valt of faalt voor je gevoel. Herken je dat? Je brein wil eigenlijk weg van moeilijk, vervelend, kans op falen, kans op pijn. Om die reden vind ik het heel knap dat Collin toch is gegaan. Toch weer op die trampoline, de angst in de ogen kijkend. Blijkbaar kon hij de ‘ongelukkig-neerkomen-actie’ loskoppelen van zichzelf en zijn eigen vaardigheden. Dit ene incident in het verleden zegt niets over het NU en niets over de toekomst.

Afvalpoging op afvalpoging
Ik herken deze angst voor herhaling in mezelf. Nu niet meer op het gebied van afvalpogingen, maar wel in mijn pogingen om goed voor mezelf te zorgen. Denk aan op tijd naar bed gaan, voldoende bewegen en regelmatig écht ontspannen. Ik herken het zeker ook in mijn klanten en de mensen die ik spreek. Ze hebben al zó vaak een afvalpoging gedaan, dat ze er geen vertrouwen meer in hebben. Jij zit mogelijk ook in zo’n cirkel. Vol goede moed en motivatie begin je steeds aan een nieuwe poging en bijna net zo vaak mislukt het weer. Opletten op wat je eet, een shakedieet, de weightwatchers, Sonja misschien wel etc.

Ik weet dat de oorzaak van het mislukken in je brein ligt en niet zozeer in je wilskracht en gebrek aan discipline, zoals jij wellicht denkt. Je brein heeft zo zijn eigen prioriteiten en agenda’s en zal altijd vanuit die agenda’s beslissen welke keuzes je (onbewust) maakt. We identificeren ons met al die mislukte pogingen met allerlei mindfucks: “Ik kan dit gewoon niet.” “Ik ben een Bourgondiër, ik houd gewoon van lekker eten.” “Ik moet dit dan maar accepteren, het leven moet wel leuk blijven hè?!”

Je bent niet meer dezelfde persoon

Net zoals Collin heeft geleerd met andere ogen naar bepaalde sprongen tijdens trampolineles te kijken, ben jij ook niet meer dezelfde persoon die je was voor, tijdens en na alle afvalpogingen. Je bent echt niet meer dezelfde als wie je was. Elke dag leer je bij en elke mislukte poging geeft je informatie over wat wél en niet werkt voor jou.

Als je blijft doen wat je altijd deed, krijg je wat je altijd kreeg

Deze zin ken je vast, daar ben je vast wel vaker mee bekogeld. Het is intussen een cliché zin, maar helaas kom je niet onder deze waarheid uit. Als je elke weer terug gaat naar de snelle quickfix als oplossing, bv. een shakedieet, onder het mom “Dan zijn de eerste kilo’s er vast af, dat geeft weer motivatie om verder te gaan.” (een enorme mindfuck van je brein!), dan weet je (onbewust) op basis van je eerdere ervaringen dat dit níet de blijvende oplossing is. Dat geeft belangrijke informatie! Door deze informatie te analyseren en te evalueren kun je een hoop tijd, geld, energie en emotionele pijn besparen.

Eerlijk naar jezelf en je acties kijken is de oplossing

Ik ben de eerste die tegen mijn klanten zegt dat het verleden niets zegt over het NU en de toekomst, maar enig realisme is wel op zijn plaats. Jij weet heus dat een shakedieet niet de blijvende oplossing is. Het komt tegemoet aan je behoefte om snel resultaat te zien, maar net als iedereen die daaraan begint, weet je dat het niet gezond is voor je lijf en dat de oplossing zit in een gezonde leefstijl aanleren. Een leefstijl die je de rest van je leven kunt toepassen, zonder dat woorden als ‘diëten’, ‘volhouden’, ‘doorzetten’ en ‘hard werken’ in je gedachten en gesprekken voorkomen.

Leer van je mislukte pogingen

Wees niet bang voor je verleden vol mislukte pogingen. Het zegt niets over je volgende actie op weg naar een gezonde leefstijl. Leer van de mislukte pogingen en pas aan. Zoek naar een manier die bij jou past. Deze vragen kunnen je daarbij helpen:

  1. Was je afvalpoging een manier die je de rest van je leven had gaan toepassen?
  2. Had je de afvalmanier uitgekozen op basis van ‘snel resultaat zien’ of op basis van ‘resultaat op de lange termijn’ en ‘gezond’?
  3. Was het jouw eigen plan of eigenlijk het plan van iemand anders?
  4. Heb je de veranderingen één voor één doorgevoerd of wilde je op diverse gebieden tegelijk verandering?
  5. Heb je van jezelf de tijd gekregen om nieuw gedrag te oefenen? Of zag je elke uitglijder als ‘bewijs’ dat het moeilijk, onmogelijk was en dat je een slappeling was?
  6. Heb je consequent en consistent die acties gedaan die nodig waren? Ook op de momenten dat het moeilijk was?
  7. Wat was het moment dat je hebt opgegeven? Op een moeilijk moment of op het moment dat het lekker ging?
  8. Hoe was je leven tijdens de afvalpoging? Rustig of vol drukte en stress?

Een kleine toelichting op de vragen

Is het ondenkbaar dat je de afvalmanier je leven lang gaat toepassen, dan is de kans op mislukken zéér groot.

  1. Snelle kilo’s eraf, is vaak dubbel zo snel en extra kilo’s eraan.
  2. Ieder lichaam en ieder leven is anders, wat voor de één werkt hoeft echt niet voor de ander ook te werken.
  3. Teveel tegelijk veranderen zorgt voor een stuiterend brein en zorgt ervoor dat je niet alle ballen van het afvallen en dagelijks leven omhoog kunt houden. De ballen voor het afvallen laat je dan meestal als eerste los.
  4. Nieuw gedrag heeft heel veel herhaling nodig voordat het automatisch gaat en dan nóg zal je brein in tijden van stress of vermoeidheid kiezen voor het langst geoefende gedrag, je valkuilgedrag. Gedachten als ‘moeilijk’, ‘onmogelijk’, ‘slappeling’ geven (onbewuste) negatieve associaties aan het afvallen, en je brein wil weg van alles wat niet fijn is, je brein zal je afvalinspanningen gaan saboteren.
  5. Juist de moeilijke momenten zijn de momenten dat we niet doorzetten, maar bij uitstek zijn dit juist dé momenten waarop je het nieuwe gedrag moet oefenen.
  6. Op moeilijke momenten is het makkelijk om op te geven, maar je wordt gestuurd vanuit emotie, dat is juist níet het moment om te stoppen! Als je stopt, stop dan op het moment dat je goed in je vel zit en een wel overwogen besluit neemt.
  7. In tijden van drukte, stress en vermoeidheid is veranderingen doorvoeren aanzienlijk moeilijker. Je brein zal, vanwege broodnodige energiebesparing, snel terugvallen op oude diep ingesleten patronen. Als je wilt afvallen en veranderingen wilt doorvoeren in tijden van stress en vermoeidheid, zullen je verwachtingen en je aanpak anders moeten zijn

Stop met kijken naar je buurvrouw, collega of vriendin

Ik ben ervan overtuigd dat afvallen en goed zorgen voor jezelf en je lichaam voor iedereen mogelijk is. Kijk naar wat past bij jóu.

Heb je al van alles geprobeerd en bleek niets te werken op de lange termijn en kom je er ook niet uit met bovenstaande vragen? Vraag gerust een gratis online brainstormsessie aan. Ik kijk 20 minuten graag met je mee, zodat we samen kunnen ontdekken waar het bij jou steeds mis gaat. Je krijgt minimaal twee praktische tips of waardevolle inzichten, zodat je volgende poging niet op de stapel ‘mislukt’ terecht komt, maar het stempel ‘blijvend succesvol’ krijgt!

Ja, ik wil ontdekken hoe ik blijvend kan afvallen.
Kom maar op met die gratis online brainstormsessie!

Alles is nu – Dé plek waar jij verandering kunt creëren.

Muziek, ik kan niet zonder. Ik ben de uitvinder van de Spotify intens dankbaar. Eindeloze afspeellijsten en zoveel onontdekte liedjes en artiesten. Ik kan genieten van stilte en rust, maar muziek geeft mij veel; ontspanning of juist energie, beter mijn emoties voelen of juist dempen, concentratie en focus, humeurboost, lekker sporten of dansen, gezelligheid en huishoudelijke klussen worden een stukje leuker. Nou ja, min of meer dan 😉

Kijk en luister je liever? Check de video. Lees je liever? Lees dan vooral verder 🙂

Video Alles is NU, de plek om verandering te creëren.

 

Teksten bezorgen een warm gevoel, kippenvel of tranen.

Vroeger luisterde ik naar muziek als geheel en hoorde ik zelden de tekst. Een refrein kon ik half meezingen, maar dat was het dan ook wel. De laatste jaren merk ik dat ik de tekst steeds meer aandacht geef en soms word ik enorm geraakt door de waarheid van een tekst. Dit overkwam mij vorige week ook met een liedje van Diggy Dex. Hij kwam toevallig voorbij en elke keer als ik hem luister lopen de tranen weer over mijn wangen.

Alles is nu – Diggy Dex

[…]
Verderop daar liggen plannen
Honderd mijlen verderop
Aan de horizon te wachten
Schijnend vanaf de top
‘k Ben nog lang niet daar waar ik wil zijn
Zeg ik mezelf nog steeds
De grootste valkuil ooit
Met leugens eroverheen
Hoe vaak zie ik de zon echt
Hoe echt voel ik de regen
Terwijl ik van alles zeg
Ben ik ergens anders onderweg
Maar alles
Ja, alles
Is nu

Wacht niet om te vieren
Wacht niet om te vechten
Voor alles wat je waard is
Voor je ’t weet is het voorbij
Wacht niet om te lachen
Wacht niet om te zeggen
Aan diegenen die je lief zijn
Blijf jij hier bij mij

Wacht niet om te dansen
Wacht niet om te vallen
Wacht niet tot secondes
Overgaan in een minuut
Want alles
Ja, alles
Is nu
[…]

Uitstellen of opzij schuiven

In mijn ogen gaat deze tekst over zoveel uitdagingen in het leven. Over al die dingen die je eigenlijk wilt doen of kunnen. Waarvan je weet dat het beter, leuker of gezonder is, maar die je uitstelt of opzij schuift omdat het je het niet durft, niet weet wat de toekomst brengt of denkt dat het niet voor jou is weggelegd. Een nieuwe baan, een eigen bedrijf, een boek schrijven, de wereld over reizen, een relatie beginnen of beëindigen en, zoals ik vaak zie bij ‘potentiële klanten’, het weer opnieuw starten met gezonder eten en leven.

Bezig met het verleden

Ik wilde zo graag slanker zijn en ik wist dat ik niet gezond bezig was door hele chipszakken, pakken koekjes en hagelslag leeg te eten. Ik was al vele maandagen begonnen en elke 1 januari had ik goede voornemens. Maar na een paar dagen of soms zelfs al na een paar uur was ik weer terug bij af. Elke keer kreeg ik weer het bewijs dat ik er niets van bakte, dat ik een hopeloos  geval was. Gedachtes als “Misschien moet ik maar accepteren dat ik mijn hele leven dik blijf. Er is voor mij geen slankere ‘ik’  weggelegd.” passeerden. Dat is beter dan altijd maar moeten vechten en het onvermijdelijke uitstellen.

Ergens in mijn achterhoofd lukte dat accepteren toch niet zo goed. Ik was echt niet blij met mezelf, mijn gebrek aan conditie en energie. Jaloers keek ik naar mijn klasgenoten en collega’s die leuke strakke broeken en korte rokjes droegen. Ondertussen was ik (uiteraard) mijn vrolijke en enthousiaste zelf naar mijn omgeving. Ik denk niet dat veel mensen wisten hoe mijn (over)gewicht mij in de weg zat.

Als mijn gedachten alweer richting een nieuwe poging kropen, doken direct de ‘mislukkingen’ op. “Toen lukte het ook niet. Ik heb gewoon geen wilskracht. Ik mis discipline.” Ik heb veel verdriet en ‘pijn’ gehad van al die keren dat ik mijn neus gestoten heb of op m’n bek gegaan was.

Bezig met de toekomst

Niet echt een aantrekkelijk vooruitzicht, die ‘pijn’ weer opzoeken. Een nieuwe poging wagen, waar ik eigenlijk op voorhand geen vertrouwen in had. Een poging waarvan ik wist dat het me dikke kans veel energie en tijd zou gaan kosten, waarbij ik veel lekkere dingen moest laten staan, die ik dus moest loslaten. Een poging die, zoals bleek uit het verleden, toch tot mislukken gedoemd was.  40 Kilo moest eraf. OMG, een onmogelijke opgave! Die berg is te hoog, de top is niet eens in zicht. Waarom zou ik eraan beginnen?

“‘k Ben nog lang niet daar waar ik wil zijn
Zeg ik mezelf nog steeds
De grootste valkuil ooit”

De oplossing ligt niet in het verleden en niet in de toekomst

Kortom ik was bezig met het verleden, ik bleef me focussen op de vele mislukte dieetpogingen en overtuigde mezelf ervan dat mijn lijf niet mee wilde werken, dat ik niet gedisciplineerd genoeg was. Ik zocht voortdurend bewijs dat die gedachtes ondersteunden. Daarnaast was ik bezig met de toekomst. De 40 kilo die ik eigenlijk kwijt wilde. Een niet te overzien zo groot aantal. Een eindeloze weg van hard werken, volhouden, zweten, nooit meer iets lekkers eten en wie zegt dat ik het dan wel kan volhouden als ik er al zou komen?

“Met leugens eroverheen”

Geen deadline, geen streefgewicht.

Ik weet nu dat het anders kan. In voor mijn gevoel mijn laatste poging, op 1 januari 2002, haalde ik de druk van mezelf af. Ik legde mezelf geen deadline en streefgewicht meer op. Ik zou het wel zien hoe het zou gaan. Ik zou dankbaar zijn voor elke gram die eraf zou gaan. Ik was bezig met het NU, zoals Diggy Dex in zijn tekst aangeeft.

“Wacht niet om te dansen
Wacht niet om te vallen
Wacht niet tot secondes
Overgaan in een minuut
Want alles
Ja, alles
Is nu”

Vallen hoort erbij. Dat is niet erg. Het is niet fijn, maar het is elke keer weer nieuwe kans om te oefenen. Om nieuw gedrag te leren. Dat gaat niet van de één op de andere dag, dat kost tijd. En dat mag! Snel ging het niet, maar gestaag wel. Nog nooit was het zo rustig in mijn hoofd. Af en toe iets lekkers op een verjaardag en een dessert bij een etentje en dat was goed.

In het NU, daar ligt je kracht!

Herken je het wat ik hierboven beschrijf? Zit je vast in je verhalen over het verleden, want toen lukte het tenslotte ook niet? Ben je bezig met de toekomst en zie je huizenhoog op tegen weer een nieuwe poging, met een aantal kilo’s dat als een onneembare vesting voelt?

Weet dan dat je kracht in het HIER EN NU ligt. Zelfs verzekeringen en beleggingsfondsen weten dat het verleden geen garantie biedt voor de toekomst. En dit geldt natuurlijk niet alleen voor positieve financiële resultaten. Het geldt net zo hard voor de negatieve persoonlijke resultaten. Niets wijst erop dat het wéér mis zal gaan.

Je bent NU een ander mens dan TOEN. Je weet andere dingen en als je mijn blogs al een tijdje leest dan heb je NIEUWE kennis die je gaat helpen om het in het NU anders te gaan aanpakken.
Nee, geen idee wat de toekomst brengt, maar het mooie is dat je dat nu ook nog niet hoeft te weten. Je hoeft alleen maar bezig te zijn met het NU, met dit moment en met de keuze die je NU mag maken.

Je wordt beter in het gedrag waar je voor kiest.

Je hebt de keuze tussen gedrag dat je naar je doel toe helpt of dat je van je doel afbrengt. Alleen maar die keuze in die ene minuut. En die keuze betekent niet dat je de rest van je leven ook diezelfde keuze moet maken. Dat zie je dán wel weer. Welke persoon wil je zijn? Hoe wil je je voelen, NU, in deze minuut en na, pak hem beet, 10 minuten? Dáár gaat het om. Je beslist nu niet voor de rest van je leven, dat is niet te overzien. Elke dag, elk uur, elke minuut krijg je de kans opnieuw een keuze te maken.

Kies je voor het gemak van je oude gedrag met 10 minuten een fijn gevoel, maar dat je verder van je doel afbrengt gecombineerd met schuldgevoel, verdriet of boosheid? Of oefen je het nieuwe gedrag? Zodat je daar stap voor stap beter in wordt en wat je een fijn en krachtig gevoel van controle en zelfvertrouwen geeft ook al voelt het NU zwaar en oncomfortabel?

Elke keuze is goed, als je hem maar bewust maakt en weet dat jij de sleutel bent!

“Hoe vaak zie ik de zon echt
Hoe echt voel ik de regen
Terwijl ik van alles zeg
Ben ik ergens anders onderweg”

Laat jij je nog gijzelen door je verleden en toekomst?

Wat de tekst van een liedje allemaal kan oproepen hè? Het raakt me echt. Mijn eigen verleden, de verhalen van de mensen die ik spreek. Herken jij iets van mijn strijd in jezelf en wil je je niet meer laten gijzelen door de verhalen van je verleden en je angst voor de toekomst? Ben je het zat om te wachten tot het ‘juiste moment’?

“Wacht niet om te vieren
Wacht niet om te vechten
Voor alles wat je waard is
Voor je ’t weet is het voorbij”

Ik help je graag! Ik weet hoe het is en vind niets raar, vreemd of zwak.
Schrijf me gerust een mail, bel me, of kies voor een gratis en geheel vrijblijvende online brainstormsessie. Ik kijk 20 minuten met je mee naar waar jouw kansen liggen om in het HIER EN NU aan de slag te gaan met jezelf, zodat jij kiest voor een blijvend gezonde leefstijl waarbij jij meer controle hebt over je gedrag.